เกาเทียนเฉียงเห็นท่าทางประหม่าเกร็งของเกาเทียนหลาน ก็ยิ้มพลางรับหอยสังข์วังมังกรจากมือเธอมา
“ได้สิ! พี่เก็บไว้ให้ก่อนนะ!”
“รออีกสักพัก พอไปจิงไห่แล้ว พี่จะหาคนช่วยขายหอยสังข์วังมังกรตัวนี้ให้!”
“ขายได้เท่าไรก็เก็บไว้เอง อยากซื้ออะไรก็ซื้อเลย!”
พอได้ยินดังนั้น ดวงตาของเกาเทียนหลานก็เป็นประกายขึ้นมาทันที เธอยิ้มหวานพลางพูดว่า “ขอบคุณค่ะพี่!”
ฉินเทียนเป่ากับเกาเทียนเซิ่งกำลังจับปูกันอย่างสนุกสนานอยู่ข้างหน้า เมื่อเห็นเกาเทียนเฉียงทั้งสามยืนนิ่งอยู่กับที่ ก็หิ้วถังน้ำวิ่งกลับมาอย่างตื่นเต้น
“ทำไมพวกพี่ไม่จับปูกันแล้วล่ะ? เมื่อกี้ฉันจับปูแดงเกราะชาดตัวใหญ่เบ้อเริ่มมาได้ตั้งสองตัว!”
ฉินเทียนเป่ายกถังน้ำในมือขึ้น อวดด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ
เขาเหลือบเห็นหอยสังข์วังมังกรในมือเกาเทียนเฉียงเข้าพอดี จึงถามอย่างสงสัยว่า
“เอ๊ะ? นี่หอยทะเลอะไรน่ะ? รูปร่างสวยแปลกตาดี ลายเหมือนเปลวไฟเลย!”
เกาเทียนเซิ่งก็ขยับเข้ามาดูใกล้ ๆ แล้วอุทานว่า “ตัวใหญ่จริง ๆ ใหญ่กว่าหอยสังข์ที่พวกเราเก็บกันตามปกติเสียอีก!”
เกาเทียนเฉียงยังไม่ทันได้พูด เกาเทียนหลานที่อยู่ข้าง ๆ ก็เอ่ยขึ้นอย่างภาคภูมิใจว่า “นี่คือหอยสังข์วังมังกร ฉันเก็บได้ตรงข้างโขดหินเมื่อกี้!”
“พี่บอกว่าหอยตัวนี้มีราคามาก ขายได้ตั้งห้าหกหมื่นหยวนแน่ะ!”
อะไรนะ!
พอได้ยินคำพูดของเกาเทียนหลาน เกาเทียนเซิ่งกับฉินเทียนเป่าก็เบิกตากว้างทันที
เกาเทียนเซิ่งขยับเข้าไปหาเกาเทียนเฉียง แล้วถามอย่างไม่อยากเชื่อว่า “พี่ เปลือกหอยนี่ขายได้ห้าหกหมื่นจริง ๆ เหรอ?”