“พี่ กลับมาแล้วเหรอ!”
พอเห็นเกาเทียนเฉียงกลับมา เกาเทียนหลานก็ยิ้มร่าแล้วรีบเดินเข้ามาหา
เกาเทียนเซิ่งลุกจากม้านั่งขึ้นยืนเช่นกัน ก่อนจะขยิบตาให้เกาเทียนเฉียงเป็นสัญญาณว่าจัดการเรื่องที่อีกฝ่ายฝากไว้เรียบร้อยแล้ว
เกาเทียนเฉียงยิ้มน้อย ๆ แล้วทักทายพี่น้องฉินเสวี่ย “ฉินเสวี่ย เทียนเป่า พวกเธอมาแล้วเหรอ!”
ฉินเสวี่ยลุกขึ้นยืน ยิ้มแล้วพยักหน้าให้เกาเทียนเฉียง
ฉินเทียนเป่าวิ่งปรู๊ดมาหยุดตรงหน้าเกาเทียนเฉียง ดวงตาเบิกกว้าง ก่อนถามอย่างไม่อยากเชื่อ “พี่เทียนเฉียง พี่อาเซิ่งบอกว่าเมื่อวานพวกพี่ตกปลาเก๋าแดงชั้นดีได้ตั้งหลายร้อยชั่งกลางทะเล จริงหรือเปล่า?”
เกาเทียนเฉียงยิ้มแล้วพยักหน้า “จริง เมื่อวานพวกเราเจอฝูงปลาเก๋าแดงกลางทะเลพอดี!”
“ให้ตายสิ! พวกพี่โชคดีเกินไปแล้ว!”
แววตาของฉินเทียนเป่าเต็มไปด้วยความอิจฉา
ปลาเก๋าแดงชั้นดีเป็นอาหารทะเลชั้นยอดที่มีชื่อเสียงพอ ๆ กับปลาโครเกอร์เหลืองใหญ่ตามธรรมชาติ ราคาชั่งละหลายร้อยหยวน
เกาเทียนเฉียงกับพวกตกปลาเก๋าแดงชั้นดีได้มากขนาดนี้ คงทำเงินไปไม่น้อยแน่!
ฉินเทียนเป่าอยากถามเกาเทียนเฉียงใจแทบขาดว่าปลาเก๋าแดงล็อตนี้ขายได้เท่าไร แต่พออ้าปากแล้ว สุดท้ายก็ยังอดกลั้นไว้
แถวอ่าวเยว่หยา การถามรายได้ของคนอื่นถือเป็นเรื่องต้องห้ามอย่างยิ่ง
ถึงเขาจะเป็นคนปากมาก แต่ก็รู้จักกาลเทศะ!
ตอนนั้นเอง เกาเทียนหลานเดินมาข้างเกาเทียนเฉียงแล้วยิ้มเอ่ยว่า “พี่ ฉินเสวี่ยกับเทียนเป่ามาชวนพวกเราไปหาของทะเลด้วยกัน”
“เทียนเป่าบอกว่ารู้จักที่แห่งหนึ่ง มีปูอยู่เยอะมาก”
“ใช่แล้ว!”
ฉินเทียนเป่าพยักหน้ารัว ๆ “พี่เทียนเฉียง ครั้งก่อนผมไปเล่นแถวแนวโขดหินทางตะวันตกของหมู่บ้าน เจอปูแดงกับปลาหมึกยักษ์ตั้งเยอะ! พวกเราไปจับด้วยกันเถอะ!”