ชายวัยกลางคนที่หอบแฮก ๆ คนนี้น่าจะอายุสี่สิบต้น ๆ
เขาสูงไม่มาก ราว 170 เซนติเมตร รูปร่างเริ่มท้วมเล็กน้อย ใต้รักแร้หนีบกระเป๋าหนังสีดำใบใหญ่ตุง ๆ เอาไว้ ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคนทำธุรกิจ
เกาเทียนเฉียงกวาดตามองชายวัยกลางคนตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วก็เข้าใจได้ทันที เขายิ้มแย้มพลางกล่าวว่า “เถ้าแก่ ขอโทษด้วยนะครับ คุณมาช้าไปก้าวหนึ่งแล้ว!”
“ตู้หลงของที่นี่ขายหมดแล้วครับ!”
ชายวัยกลางคนได้ยินดังนั้น สีหน้าก็เผยความผิดหวังออกมาทันที “ทำไมขายหมดเร็วขนาดนี้ล่ะ?”
“เมื่อกี้ลูกค้าที่มากินข้าวในร้านผมยังบอกอยู่เลยว่าพวกคุณเหลือของอีกตั้งเยอะ!”
ร้านอาหารงั้นหรือ?
เกาเทียนเฉียงใจไหววูบ
เขาล้วงกล่องบุหรี่ออกจากกระเป๋าอย่างไม่แสดงอาการ แล้วส่งบุหรี่ให้ชายวัยกลางคนมวนหนึ่ง ก่อนยิ้มถามหยั่งเชิงว่า “เถ้าแก่เปิดร้านอาหารอยู่หรือครับ?”
ชายวัยกลางคนรับบุหรี่ไปจุดกับไฟที่เกาเทียนเฉียงยื่นให้ พ่นควันออกมาคำหนึ่งแล้วพยักหน้า “ใช่แล้ว! ร้านอาหารหงซิงในอำเภอเป็นของผมเอง!”
ร้านอาหารหงซิง!
แววประหลาดใจวาบผ่านดวงตาของเกาเทียนเฉียง
เดิมทีร้านอาหารหงซิงเป็นร้านอาหารของรัฐประจำอำเภอ แต่หลังเข้าสู่ทศวรรษ 1990 กิจการก็ย่ำแย่ลงเรื่อย ๆ
ต่อมาเมื่อประเทศเริ่มผลักดันนโยบายปฏิรูปรัฐวิสาหกิจที่ว่า “ควบคุมกิจการใหญ่ ผ่อนปรนกิจการเล็ก” ร้านอาหารหงซิงก็ถูกพ่อค้าผู้มั่งคั่งคนหนึ่งในอำเภอชื่อโจวเฉาเซิงซื้อไป และปรับเปลี่ยนเป็นกิจการเอกชน
โจวเฉาเซิงคนนี้ไม่ธรรมดาเลย!
ตอนที่เขารับช่วงร้านอาหารหงซิง กิจการแทบจะไปไม่รอด ถึงขั้นไม่มีเงินจ่ายค่าแรงพนักงานด้วยซ้ำ
แต่เขากลับอาศัยหัวการค้าที่เหนือชั้น พลิกโฉมร้านอาหารเก่าแก่แห่งนี้ให้กลายเป็นร้านที่ดังที่สุดในอำเภอได้ภายในเวลาเพียง 2 ปี
ต่อมาเขายังขยายกิจการอย่างต่อเนื่อง ย้ายร้านอาหารหงซิงไปเปิดในนครจิงไห่ และสร้างให้กลายเป็นร้านอาหารระดับห้าดาวที่หรูหราที่สุดในนครจิงไห่
เกาเทียนเฉียงไม่คิดเลยว่าชายวัยกลางคนตรงหน้าจะเป็นโจวเฉาเซิง!
โจวเฉาเซิงสูบบุหรี่พลางพูดกับเกาเทียนเฉียงว่า “เมื่อกี้ผมเห็นลูกค้าสองสามคนถือเจ้านี่เข้าไปกินในร้าน เลยถามดูด้วยความสงสัย ถึงรู้ว่าพวกเขาซื้อมาจากคุณ”