หมู่บ้านสือถังอยู่ห่างจากตัวอำเภอเพียงสิบกว่ากิโลเมตร
เกาเทียนเฉียงกับเกาเทียนเซิ่งขี่รถสามล้อ ใช้เวลาแค่ชั่วโมงเดียวก็มาถึงตัวอำเภอ
ตัวอำเภอในยุคเก้าศูนย์ต่างจากยุคหลังอย่างสิ้นเชิง ที่นี่ไม่เคยเงียบเหงา ผู้คนพลุกพล่านไปหมด
เวลานั้นกระแสออกไปทำงานต่างมณฑลยังไม่เกิดขึ้น ผู้คนจากหมู่บ้านและตำบลรอบ ๆ ต่างต้องเข้ามาซื้อขายผลผลิตทางการเกษตร หาหมอซื้อยา หรือซื้อเสื้อผ้าในตัวอำเภอ
โดยเฉพาะวันนัดตลาด ถนนใหญ่ตรอกเล็กแน่นขนัดไปด้วยคนขี่จักรยาน คนเข็นรถลาก และคนขับรถไถเดินตาม
เสียงผู้คนจอแจอบอวลไปด้วยกลิ่นอายชีวิตชีวา
ปกติเกาเทียนเฉียงเข้าตัวอำเภออยู่บ่อยครั้ง จึงคุ้นเคยกับเส้นทางเป็นอย่างดี
เขาปั่นรถสามเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวา ผ่านถนนไปสองสาย ก็มาถึงตลาดเกษตรที่ใหญ่ที่สุดในตัวอำเภอ
ตลาดเกษตรในปี 1998 ยังไม่มีกฎระเบียบมากมาย
แค่จ่ายเงินห้าหยวนที่สำนักงานจัดการตลาด ก็หาที่ว่างตั้งแผงขายได้หนึ่งวัน
เกาเทียนเฉียงจอดรถสามล้อไว้ แล้วไปจ่ายเงินที่สำนักงานจัดการตลาด เขาจ่ายเพิ่มอีกสามหยวนเพื่อขอจองทำเลทองใกล้ทางเข้าตลาด
สองพี่น้องยกถังเหล็กใบใหญ่สองใบลงมา ใช้อิฐหนุนแผ่นไม้เก่าให้เป็นแผง วางถังไว้ด้านหลัง เท่านี้ก็เปิดร้านได้แล้ว
ยุคนี้การตั้งแผงขายของไม่มีลูกเล่นการตลาดอะไรหรูหรา อาศัยแค่เสียงตะโกนที่ดังพอ
ใครตะโกนเรียกลูกค้าเสียงดังกว่า ก็เรียกคนให้เข้ามาดูได้ก่อน
เกาเทียนเฉียงตบไหล่เกาเทียนเซิ่งแล้วหัวเราะ «อาเซิ่ง ตะโกนเรียกลูกค้าสักสองสามทีสิ!»
หน้าเกาเทียนเซิ่งแดงวาบขึ้นมาทันที
เขาอ้าปาก แต่รู้สึกเหมือนมีสำลีก้อนอุดคอไว้ อ้ำอึ้งอยู่นานกว่าจะเค้นเสียงเบาหวิวออกมาได้ประโยคหนึ่ง
«ตู้...ตู้หลง...ขายตู้หลงครับ!»
เสียงเบาจนแม้แต่ป้าขายผักที่อยู่ข้าง ๆ ยังไม่ได้ยิน
«ตะโกนให้ใครฟังกันล่ะนั่น?»
เกาเทียนเฉียงทั้งขำทั้งจนใจ
«พี่ ผม...ผมตะโกนไม่ออก»
เกาเทียนเซิ่งก้มหน้า ใบหูแดงก่ำจนแทบมีเลือดหยด มือทั้งสองข้างบิดเข้าหากัน «คนตั้งเยอะมองอยู่ ผมอายจะตาย!»
เกาเทียนเฉียงส่ายหน้ายิ้ม ๆ
เด็กหนุ่มวัยสิบหกเพิ่งออกจากหมู่บ้านมายืนท่ามกลางผู้คนเดินขวักไขว่ในตลาด จะไม่ประหม่าเลยก็คงแปลก
«ช่างเถอะ เดี๋ยวพี่จัดการเอง!»