พอเห็นเกาเจี้ยนกั๋ว เกาเทียนเซิ่งที่ก่อนหน้านี้ยังตื่นเต้นดีใจอยู่ก็หุบยิ้มทันที รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไปในพริบตา
เขากำหมัดแน่น เม้มปากแล้วเบือนหน้าหนี ไม่พูดอะไรสักคำ
เกาเทียนเซิ่งอัดอั้นความแค้นที่มีต่อเกาเจี้ยนกั๋วมาตลอด
ในสายตาเขา เป็นเพราะเกาเจี้ยนกั๋วอ่อนแอไร้ความสามารถ ครอบครัวของพวกเขาถึงถูกเฉินซิ่วเหลียนกับเกาเจี้ยนจวินข่มเหงมานานหลายปี
ถ้าเกาเจี้ยนกั๋วเข้มแข็งกว่านี้สักหน่อย เขาก็คงไม่ถึงกับไม่มีโอกาสได้เรียนหนังสือ
เกาเจี้ยนกั๋วยืนอยู่ตรงประตูเรือน มองแววตาเย็นชาของเกาเทียนเซิ่ง สีหน้าของเขาแข็งค้างอย่างกระอักกระอ่วน
ริมฝีปากขยับเล็กน้อย ก่อนจะฝืนยิ้มออกมาได้อย่างน่าเวทนายิ่งกว่าร้องไห้
“เทียนเฉียง อาเซิ่ง พวก...พวกเธอกลับมาแล้ว!”
“อืม!”
เกาเทียนเฉียงพยักหน้าเบา ๆ
เขาไม่ได้เคียดแค้นเกาเจี้ยนกั๋วมากเหมือนเกาเทียนเซิ่ง
เพราะรู้ดีว่าต้นตอของโศกนาฏกรรมทั้งชีวิตเกาเจี้ยนกั๋วล้วนมาจากเฉินซิ่วเหลียน
การกดขี่และควบคุมอย่างผิดปกติของเฉินซิ่วเหลียนตั้งแต่เขายังเด็กต่างหาก ที่หล่อหลอมให้เกาเจี้ยนกั๋วกลายเป็นคนขี้ขลาดยอมคนอย่างทุกวันนี้
หากจับใครก็ตามไปอยู่ในสถานะเดียวกับเกาเจี้ยนกั๋ว แล้วให้ทำงานหนักเยี่ยงวัวควายวันแล้ววันเล่าติดต่อกันหลายสิบปี เกรงว่าคงไม่ต่างจากเขานัก
เข้าใจได้ก็ส่วนเข้าใจได้
เกาเทียนเฉียงรู้ดีอยู่แก่ใจแล้วว่า หวังให้เกาเจี้ยนกั๋วเป็นหลักให้ครอบครัวนี้คงเป็นไปไม่ได้
โจวกุ้ยหลานสังเกตเห็นบรรยากาศเริ่มอึดอัด จึงรีบยิ้มแล้วช่วยคลี่คลายสถานการณ์ “เทียนเฉียง อาเซิ่ง วันนี้พ่อของพวกเธอแวะมาเอาของใช้จำเป็นมาฝากพวกเราน่ะ”
เกาเทียนเซิ่งได้ยินแล้วตอบเสียงแข็ง “ไม่ต้องให้เขาเอามาหรอก! วันนี้ผมกับพี่ซื้อมาเรียบร้อยแล้วที่อำเภอ”