เมื่อคืน เกาเทียนเฉียงตั้งใจจะเลี้ยงข้าวสองพี่น้องจางเสี่ยวหลงกับจางเสี่ยวหู่ เพื่อขอบคุณพวกเขาให้ดี
แต่เขารีบเอาของไปส่งให้โจวเฉาเซิง จึงหาเวลาว่างไม่ได้เลย
ในเมื่อวันนี้บังเอิญเจอกันแล้ว มื้อนี้ก็ต้องจัดให้ได้
เดิมทีจางเสี่ยวหลงกับจางเสี่ยวหู่ไม่อยากให้เกาเทียนเฉียงเปลืองเงิน แต่พอถูกเขาเชื้อเชิญซ้ำแล้วซ้ำเล่า สุดท้ายทั้งคู่ก็ยอมตามเขามาที่ร้านอาหารหงซิง
พี่หลิวซึ่งยืนต้อนรับแขกอยู่หน้าร้านเห็นเกาเทียนเฉียง ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าฉงน
“น้องเกา เมื่อคืนเพิ่งเอาของมาส่งไม่ใช่หรือ? วันนี้มาอีกแล้ว มีของดีอะไรมาได้อีกหรือไง?”
เกาเทียนเฉียงส่ายหน้าแล้วพูดยิ้ม ๆ ว่า “วันนี้ผมไม่ได้มาส่งของครับ ตั้งใจมากินข้าวโดยเฉพาะเลย!”
“พี่หลิว ตอนนี้ในร้านยังมีที่ว่างไหมครับ?”
“มีสิ!”
พอได้ยินว่าเกาเทียนเฉียงมากินข้าว พี่หลิวก็เปลี่ยนเป็นกระตือรือร้นทันที “เดี๋ยวผมจัดห้องส่วนตัวให้พวกคุณเดี๋ยวนี้เลย!”
พูดจบ เขาก็พาเกาเทียนเฉียงกับอีกสองคนเข้าไปในร้าน แล้วจัดห้องส่วนตัวให้พวกเขานั่ง
เกาเทียนเฉียงหยิบเมนูบนโต๊ะขึ้นมาเปิดดู พลางแอบอุทานในใจ
สมกับเป็นร้านอาหารที่ดีที่สุดในตัวอำเภอ ร้านอาหารหงซิงตั้งราคาอาหารไว้แพงมาก แค่กับข้าวจานเดียวก็สี่สิบห้าสิบหยวนแล้ว
ถ้าเป็นยุคหลัง ราคานี้ไม่ถือว่าแพงอะไร
แต่ตอนนี้เป็นปี 1998 ยุคที่ค่าแรงเฉลี่ยต่อคนอยู่แค่สี่ห้าร้อยหยวน
มากินที่นี่มื้อหนึ่ง ค่าใช้จ่ายก็แทบเท่ากับเงินเดือนคนทั่วไปกว่าครึ่งเดือน
แต่!