หลังเก็บลอบดักปลาเสร็จ เกาเทียนเฉียงก็ขับเรือประมงออกเดินทางกลับฝั่ง
เที่ยวนี้พวกเขาออกทะเลไปพร้อมเสบียงสำหรับ 2 วันเท่านั้น
ตอนนี้ทั้งน้ำจืดและน้ำมันเชื้อเพลิงบนเรือใกล้จะหมดแล้ว ถึงเวลากลับเข้าท่าเสียที
หลังโคลงเคลงอยู่กลางทะเลนานกว่า 2 ชั่วโมง เกาเทียนเฉียงกับพวกก็กลับมาถึงท่าเรืออ่าวเยว่หยาอย่างปลอดภัย
ทันทีที่เรือประมงเทียบฝั่งและจอดสนิท เกาเทียนเฉียงก็เห็นเรือเหล็กที่คุ้นตาจอดอยู่ตรงอีกฟากของท่าเรือ
เป็นเรือประมงของลู่เฉียงนั่นเอง!
ขณะนั้นลู่เฉียงยืนอยู่หัวเรือ คอยสั่งลูกน้องขนสินค้า
วันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตลายดอก สวมหมวกเอียง ๆ คาบบุหรี่ไว้ในปาก ท่าทางลำพองใจอย่างยิ่ง
พอเห็นเรือของเกาเทียนเฉียง รอยยิ้มบนใบหน้าลู่เฉียงก็หุบลงทันที แววเกลียดชังที่ไม่คิดปิดบังวาบผ่านดวงตา
คราวก่อนเรือประมงของเขาถูกอวนผีพันจนเครื่องยนต์พัง ต้องลอยอยู่กลางทะเลกว่าครึ่งวันกว่าจะมีคนลากกลับมาได้
แค่ซ่อมเครื่องยนต์ก็เสียเงินไป 20,000 หยวน ทั้งยังทำให้เขาพลาดโอกาสออกทะเลไปหลายวัน
ที่น่าอัดอั้นยิ่งกว่าคือ เขาหาหลักฐานเอาผิดจางเสี่ยวหลงกับพวกไม่ได้เลย กระทั่งข้ออ้างที่จะหาเรื่องก็ยังไม่มี
เขาจดจำเรื่องนี้ไว้ในใจ เตรียมหาโอกาสเอาคืนในภายหลัง
วันนี้ลู่เฉียงโชคดีไม่น้อย จับปลาจาระเม็ดขาวได้มากกว่า 2,500 กิโลกรัม คิดเป็นมูลค่ากว่าหนึ่งแสนหยวน
เขาจงใจให้ลูกน้องขนปลาช้า ๆ แล้ววางเรียงไว้บนท่าเรือ เพื่อให้ทุกคนได้เห็นกันชัด ๆ
“โห! ปลาจาระเม็ดขาวเยอะขนาดนี้! นี่คงหนักสัก 2,500-3,000 กิโลกรัมได้มั้ง!”
“ให้ตายสิ! ปลาจาระเม็ดขาวพวกนี้ตัวใหญ่มาก!”