เกาเทียนเฉียงไม่รู้เรื่องความขัดแย้งระหว่างจางเสี่ยวหลงกับลู่เฉียง
หลังจอดเรือเรียบร้อย เขาก็ลงจากเรือแล้วตรงไปยังร้านค้าบริเวณท่าเรือ เพื่อติดต่อจ้าวตงไหล
พอรู้ว่าครั้งนี้เกาเทียนเฉียงจับของดีมาได้ไม่น้อย จ้าวตงไหลก็รับซื้อสัตว์ทะเลที่พวกเขาจับมาได้ทั้งหมดผ่านทางโทรศัพท์ทันที
หลังวางสาย เกาเทียนเฉียงก็กลับมาที่ฝั่งแล้วบอกจางเสี่ยวหลงว่า “พี่หลง ผมติดต่อเรียบร้อยแล้ว สัตว์ทะเลที่เราจับได้คราวนี้ เถ้าแก่จ้าวรับซื้อทั้งหมด!”
“ไปหารถห้องเย็นที่ท่าเรือมาสักคัน ตอนนี้เราจะเอาของไปส่งให้เถ้าแก่จ้าวกันเลย!”
“ได้! ผมไปเดี๋ยวนี้!”
จางเสี่ยวหลงตาเป็นประกาย รีบพยักหน้ารับแล้ววิ่งไปทางท่าเรือ
ไม่นานเขาก็เช่ารถห้องเย็นกลับมาได้คันหนึ่ง
เกาเทียนเฉียงสั่งให้ทุกคนขนสัตว์ทะเลบนฝั่งขึ้นรถห้องเย็น จากนั้นกำชับเกาเทียนเซิ่งกับโจวเจี๋ยสองสามคำ ก่อนจะออกเดินทางเข้าเมืองจิงไห่พร้อมกับสองพี่น้องจางเสี่ยวหลง
ผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมง เกาเทียนเฉียงกับพวกก็มาถึงเมืองจิงไห่อย่างราบรื่น
ทันทีที่รถบรรทุกเลี้ยวเข้าถนนเจี่ยฟ่าง เกาเทียนเฉียงก็เห็นใครคนหนึ่งยืนอยู่หน้าร้านอาหารตงไหลแต่ไกล
ชายคนนั้นสวมเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีฟ้าอ่อน ผมหวีเรียบมันเงา ยืนอยู่บนบันไดพลางชะเง้อมองไปทางปากถนน
คนผู้นั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นจ้าวตงไหลนั่นเอง!
เมื่อเห็นจ้าวตงไหล เกาเทียนเฉียงก็ชะงักไปเล็กน้อย
เขาไม่คิดเลยว่าจ้าวตงไหลจะมาต้อนรับพวกเขาด้วยตัวเองถึงหน้าร้าน
รถบรรทุกเพิ่งจอดสนิท จ้าวตงไหลก็รีบเดินเข้ามาหา ในมือยังกำบุหรี่จงหัวแบบนุ่มที่ยังไม่ได้แกะห่อไว้หนึ่งซอง