ชื่อเสียงของจางเสี่ยวหลงกับจางเสี่ยวหู่ที่ท่าเรืออ่าวเยว่หยานั้น คนที่ทำมาหากินกลางทะเลต่างรู้กันดี
สองพี่น้องมีลูกน้องอยู่ใต้บังคับบัญชานับร้อยคน พูดคำไหนคำนั้นในท่าเรือ
พวกตัวเล็กตัวน้อยที่แอบทำมาหากินผิดกฎหมายในทะเลอย่างพวกเขา สิ่งที่กลัวที่สุดในแต่ละวันก็คือการเจอคนเหี้ยมอย่างพี่น้องจางเสี่ยวหลง
“ขอโทษครับ พี่หู่! ผม...ผมไม่รู้ว่านี่เป็นลอบของพี่...”
ชายร่างสูงผอมหน้าซีด รีบโยนเชือกเส้นหลักที่กำอยู่ในมือลงทะเล แล้วคิดจะขับเรือหนีไป
“หยุด!”
จางเสี่ยวหลงขับเรือเข้าไปเทียบ ยืนอยู่หัวเรือแล้วมองลงมายังทั้งสอง ก่อนถามเสียงเย็นว่า “พวกแกมาจากหมู่บ้านไหน?”
“ผม...พวกเรามาจากอำเภอข้าง ๆ ครับ...แค่ผ่านมาทางนี้ ผ่านมาเฉย ๆ...”
“ผ่านมางั้นหรือ? ผ่านมาแล้วก็เก็บลอบใต้ทุ่นของคนอื่นได้หรือไง?”
จางเสี่ยวหลงหัวเราะเย็นชา “นี่เป็นครั้งที่เท่าไรแล้วที่พวกแกทำเรื่องแบบนี้?”
ชายร่างเตี้ยอ้วนตกใจจนขาแทบหมดแรง รีบโบกมือปฏิเสธ “ครั้งแรกครับ! ครั้งแรกจริง ๆ! พี่หลง ใจเย็น ๆ ไว้ก่อน ยกโทษให้พวกเราสักครั้งเถอะครับ!”
จางเสี่ยวหู่ยืนอยู่ข้างกราบเรือ กำหมัดแน่นจนดังกรอด ดูท่าจะยังอยากด่าอีกสักสองสามคำ
เกาเทียนเฉียงเดินเข้ามาตบไหล่เขาเบา ๆ แล้วพูดว่า “ช่างเถอะ ลอบยังไม่ได้ยกขึ้นมา ของก็ยังไม่หายก็พอแล้ว ปล่อยพวกเขาไปเถอะ!”
จางเสี่ยวหู่ถลึงตาใส่ทั้งสองอย่างดุดัน แล้วตวาดว่า “ไสหัวไป! ถ้าคราวหน้าข้าเห็นพวกแกขโมยลอบอีก จะโยนลงทะเลให้ฉลามกินเสีย!”