หลังจากเกาเทียนเฉียงสัมผัสได้ถึงตำแหน่งของสัตว์ทะเลที่จับได้ เขาก็ตะโกนเรียกเกาเทียนเซิ่งกับเกาเทียนหลานที่อยู่ไม่ไกลทันที
“เสี่ยวหลาน อาเซิ่ง ตามข้ามา!”
“แถวนี้มีสัตว์ทะเลให้จับน้อยเกินไป พวกเราไปดูแถวป่าชายเลนทางตะวันออกของหมู่บ้านกันดีกว่า แถวนั้นน่าจะมีให้จับมากกว่าที่นี่”
“ได้!”
เกาเทียนหลานกับเกาเทียนเซิ่งพยักหน้า ก่อนจะหิ้วถังเดินตามเกาเทียนเฉียงไปยังป่าชายเลน
พี่น้องทั้งสามเปิดไฟฉาย เดินเลียบชายฝั่งมุ่งหน้าไปทางตะวันออก
ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงหน้าป่าชายเลนที่มืดสนิท
ป่าชายเลนผืนนี้กว้างใหญ่ ภายในมีสิ่งมีชีวิตตามเขตน้ำขึ้นน้ำลงอาศัยอยู่มากมาย
กลางวันมีคนมาหาของทะเลที่นี่ไม่น้อย แต่พอตกกลางคืนกลับแทบไม่มีใครมา
เพราะภูมิประเทศในป่าชายเลนซับซ้อน มีร่องน้ำและทางแยกตัดสลับกันไปมา แสงจากไฟฉายส่องเข้าไปก็ถูกกิ่งก้านหนาทึบบดบังจนกระจายออก มองไม่เห็นว่าตรงไหนตื้นหรือลึก
บางครั้งแค่ก้าวพลาดลงไปในหลุมโคลน ก็อาจดึงขาออกมาไม่ได้อยู่นาน
โชคดีที่จุดจับสัตว์ทะเลซึ่งเจ้าแม่มาจู่ชี้นำไม่ได้อยู่ลึกเข้าไปในป่าชายเลน แต่อยู่ตรงชายขอบด้านนอกสุด
ทั้งสามเพิ่งเดินมาถึงขอบป่า พอกวาดแสงไฟฉายไปก็เห็นเงาดำหลายเงาค่อย ๆ เคลื่อนอยู่บนหาดโคลนใกล้ป่าชายเลน
เกาเทียนเฉียงย่อตัวลง ปรับไฟฉายให้สว่างขึ้น แล้วส่องไปยังเงาดำที่อยู่ใกล้ที่สุด
ตรงนั้นมีปูทะเลตัวหนึ่ง ขนาดใหญ่เกือบเท่าฝ่ามือผู้ใหญ่ กำลังชูกรรไกรใหญ่สองข้าง คลานออกมาจากรูโคลนอย่างเชื่องช้า
พอถูกแสงไฟฉายส่อง ร่างของปูทะเลก็นิ่งค้างทันที มันชูกรรไกรขึ้นคู่หนึ่ง ตั้งท่าราวกับพร้อมจะต่อสู้