ภายใต้การนำทางของเกาเทียนเฉียง โจวเจี๋ยและคนอื่น ๆ ก็มาถึงแนวโขดหินที่เจ้าแม่มาจู่ชี้แนะไว้ในเวลาไม่นาน
แนวโขดหินแห่งนี้อยู่ติดชายฝั่ง ครึ่งหนึ่งโผล่พ้นน้ำ ส่วนอีกครึ่งจมอยู่ใต้ทะเล
คลื่นรอบด้านซัดแรงไม่หยุด กระแทกโขดหินจนเกิดเสียงครืนครั่นดังสนั่นเป็นระยะ
เกาเทียนเซิ่งเพิ่งเดินมาถึงริมโขดหิน ก็อดตะโกนอย่างตื่นเต้นไม่ได้ “พี่! ดูเร็ว! หอยเป๋าฮื้อเต็มไปหมดเลย!”
ทุกคนหันไปมองตามเสียง เห็นหอยเป๋าฮื้อสีน้ำตาลเทาเกาะแน่นอยู่ตามผิวและซอกหินเป็นหย่อม ๆ จนแทบไม่มีที่ว่าง
เปลือกของพวกมันมีรูปทรงรี ผิวขรุขระ และมีรูเล็ก ๆ เรียงอยู่ตามขอบ
ตัวที่ใหญ่ที่สุดมีขนาดเท่าฝ่ามือ ส่วนตัวเล็กที่สุดก็ยังใหญ่พอ ๆ กับเล็บหัวแม่มือ
เห็นได้ชัดว่าเป็นหอยเป๋าฮื้อ!
“หอยเป๋าฮื้อจริง ๆ ด้วย!”
โจวเจี๋ยตื่นเต้นจนใบหน้าแดงก่ำ รีบย่อตัวลง เอื้อมมือไปแกะหอยเป๋าฮื้อบนโขดหินทันที
เกาเทียนเฉียงรีบห้ามเขาไว้ “อย่าเพิ่งรีบ เดี๋ยวฉันสอนวิธีแซะให้!”
พูดจบ เขาก็หยิบมีดแซะหัวแบนออกมาจากถังน้ำ ก่อนจะย่อตัวลงข้างโขดหิน เลือกหอยเป๋าฮื้อขนาดกลางตัวหนึ่ง แล้วค่อย ๆ สอดมีดเข้าไปตรงขอบเปลือก จากนั้นบิดข้อมือเบา ๆ หอยเป๋าฮื้อก็หลุดออกมาทันที
“เข้าใจหรือยัง?”
“สอดมีดเข้าไปตรงขอบ แล้วแนบไปกับผิวหิน จากนั้นงัดขึ้นแบบนี้!”
“อย่าสอดลึกเกินไป ไม่อย่างนั้นเนื้อจะถูกมีดบาด เสียสภาพหมด!”
โจวเจี๋ยย่อตัวอยู่ข้าง ๆ ตั้งใจเรียนอย่างมาก ไม่นานก็จับเคล็ดได้
เขาทำตามอย่างเกาเทียนเฉียง แล้วค่อย ๆ แซะหอยเป๋าฮื้ออย่างระมัดระวัง