เมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของโจวเจี๋ย เกาเทียนเซิ่งก็พูดอย่างภาคภูมิใจว่า “พี่เจี๋ย เครื่องใช้ไฟฟ้าพวกนี้พี่ชายผมซื้อด้วยเงินที่หาของทะเลได้ช่วงนี้ทั้งนั้น! เป็นไง เก่งไหมล่ะ?”
“อืม!”
โจวเจี๋ยพยักหน้าแรง ๆ แล้วเดินไปตรงหน้าตู้เย็น ลูบบานตู้สีขาวเรียบลื่นอย่างระมัดระวัง ใบหน้าเต็มไปด้วยความอิจฉา
เกาเทียนเซิ่งเหมือนเปิดก๊อกพูด เล่าไม่หยุดว่า “พี่เจี๋ยไม่รู้หรอก ช่วงนี้พี่ชายผมโชคดีเป็นพิเศษ!”
“เมื่อสองสามวันก่อน เขาพาพวกเราไปหาของทะเล ได้ตู้หลงมาตั้งหลายตัว ตัวหนึ่งขายได้ตั้งหลายสิบหยวน!”
“แล้วก่อนหน้านี้ หลังพายุไต้ฝุ่นผ่านไป พวกเราเก็บปลิงทะเลได้เต็มชายหาด ขายได้เงินเกือบ 30,000 หยวนแน่ะ!”
ยิ่งโจวเจี๋ยฟัง ดวงตาก็ยิ่งเบิกกว้าง ปากอ้าจนแทบยัดไข่ไก่เข้าไปได้ทั้งฟอง
“30,000 หยวน!”
เขาหันขวับไปมองเกาเทียนเซิ่งอย่างไม่อยากเชื่อ “อาเซิ่ง นายไม่ได้หลอกฉันใช่ไหม? พวกนายเก็บปลิงทะเลได้เงิน 30,000 หยวนจริง ๆ เหรอ?”
“ฉันจะหลอกนายไปทำไม!”
เกาเทียนเซิ่งยิ้มอย่างได้ใจ “ตอนนี้พี่ชายผมรวยแล้วนะ บ้านเรายังเตรียมสร้างบ้านใหม่ด้วย!”
โจวเจี๋ยอึ้งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะพึมพำว่า “ให้ตายเถอะ! พี่ลูกพี่ลูกน้องเก่งเกินไปแล้ว! มิน่าถึงแยกบ้านออกมาอยู่เอง!”
พอดีตอนนั้นโทรทัศน์กำลังฉายเรื่องผู้กล้าแห่งเขาเหลียงซาน เกาเทียนเซิ่งจึงหยิบรีโมตมาปรับเสียงให้ดังขึ้น
แม้โจวเจี๋ยจะจ้องโทรทัศน์อยู่ แต่ในหัวกลับคิดถึงเรื่องที่เกาเทียนเซิ่งเพิ่งเล่าให้ฟัง