แม้ผลการเรียนของโจวเจี๋ยจะไม่ค่อยดี แต่นั่นไม่ได้แปลว่าเขาโง่
ที่จริงแล้ว เขาเรียนรู้ได้เร็วมาก
เห็นได้จากตอนที่เกาเทียนเฉียงสอนโจวเจี๋ยแงะหอยเป๋าฮื้อเมื่อครู่นี้
เขาสอนโจวเจี๋ยเพียงรอบเดียว อีกฝ่ายก็ทำเป็นแล้ว แถมยังนำไปใช้ได้ทันที
เก่งกว่าคนทั่วไปมากทีเดียว!
เกาเทียนเฉียงเชื่อว่า ขอเพียงโจวเจี๋ยขึ้นเรือไปเรียนรู้กับจางเสี่ยวหลงและคนอื่น ๆ สักพัก อีกไม่นานก็ต้องเป็นลูกเรือฝีมือดีได้แน่
เกาเทียนเซิ่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ช่วยพูดเกลี้ยกล่อมด้วยว่า “พี่เจี๋ย มาทำงานกับพี่ชายผมเถอะ!”
“ถ้าผมโตกว่านี้อีกสักสองสามปี ไม่ต้องเรียนหนังสือแล้ว ผมก็คงออกทะเลไปหาเงินกับพี่ชายเหมือนกัน!”
เกาเทียนหลานที่อยู่ข้าง ๆ ก็ช่วยพูดเสริม “ใช่แล้ว! พี่เจี๋ย พี่ชายฉันเก่งมากนะ! ถ้าพี่ทำงานกับเขา ต่อไปต้องหาเงินได้เยอะแน่ ถึงตอนนั้นก็จะได้แต่งเมียสวย ๆ ด้วย!”
เมื่อทั้งสามช่วยกันพูดเกลี้ยกล่อม โจวเจี๋ยก็คล้อยตาม ในที่สุดเขาก็พยักหน้า “ได้ พี่เฉียง! ผมจะทำตามที่พี่จัดการ!”
เกาเทียนเฉียงเห็นแววดีใจในดวงตา เขายิ้มพลางตบไหล่โจวเจี๋ยเบา ๆ “ดี! พรุ่งนี้ฉันจะโทรไปบอกป้าใหญ่สักหน่อย!”
“วางใจเถอะ ขอแค่นายตั้งใจทำงานกับฉัน พี่รับรองว่าต่อไปนายจะได้กินดีอยู่ดี ไม่ต้องกลุ้มเรื่องเงินอีกแน่นอน!”
เหตุผลที่เขาชวนโจวเจี๋ยขึ้นเรือมาทำงานด้วยนั้น อย่างหนึ่งเพราะโจวเจี๋ยซื่อสัตย์และขยัน เป็นคนทำงานเก่ง
อีกอย่างก็เพื่อทดแทนบุญคุณของครอบครัวป้าใหญ่
ตอนที่ชีวิตในชาติก่อนของเขาตกต่ำที่สุด ครอบครัวป้าใหญ่เป็นคนให้ยืมเงินหนึ่งหมื่นหยวนเพื่อให้เขาผ่านพ้นวิกฤต