เมื่อได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบข้าง สีหน้าของเกาเทียนเฉียงก็พลันเคร่งขรึมลง
เขาเคยได้ยินชื่อเสียงของลู่เฉียงมาบ้าง
ชายคนนี้เป็นนักเลงคุมท่าเรือชื่อดังแถบอ่าวเยว่หยา เช่นเดียวกับพี่น้องจางเสี่ยวหลงและจางเสี่ยวหู่ อาศัยพวกพ้องมากมายเที่ยววางอำนาจอยู่ในท่าเรือ
ทว่าถึงพี่น้องจางเสี่ยวหลงจะวางอำนาจอยู่บ้าง แต่ก็ยังมีขอบเขต ไม่เคยรังแกคนซื่อตรง
ส่วนลู่เฉียงนั้นต่างออกไป หมอนี่หน้าหนาใจดำ ชอบรังแกแต่คนซื่อตรง
หากใครไม่ยอมขายของทะเลที่จับได้ให้ลู่เฉียง เขาก็จะใช้ทุกวิถีทาง ทั้งข่มขู่และล่อลวง บีบให้อีกฝ่ายขายของให้ตน
เกาเทียนเฉียงไม่คิดเลยว่าตัวเองจะตกเป็นเป้าหมายของหมอนี่
ลู่เฉียงมองเกาเทียนเฉียงด้วยสายตาเย็นเยียบ พลางข่มขู่ว่า “ไอ้หนุ่ม ฉันจะให้โอกาสแกเป็นครั้งสุดท้าย รีบขายปลาให้ฉันดี ๆ! ไม่อย่างนั้นก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!”
เกาเทียนเฉียงแค่นหัวเราะ ก่อนตอบกลับอย่างไม่ยอมอ่อนข้อ “ฝันไปเถอะ! ต่อให้ฉันเทปลาเก๋าแดงพวกนี้กลับลงทะเลจนหมด ก็ไม่มีวันขายให้แก!”
สีหน้าของลู่เฉียงเย็นชาลง “ไอ้หนุ่ม แกนี่กร่างนักนะ! ในเมื่อไม่รู้จักเจียมตัว ก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!”
พูดจบ เขาก็เตรียมสั่งลูกน้องลงมือทันที
จังหวะนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังมาจากนอกวงฝูงชน
“ลู่เฉียง แกนี่ใจกล้าไม่เบาเลยนะ! กล้าแย่งของทะเลที่น้องชายฉันจับได้ด้วยหรือ!”
ทุกคนหันกลับไปมอง เห็นพี่น้องจางเสี่ยวหลงกับจางเสี่ยวหู่พาลูกน้องสองสามคนเดินตรงมาจากอีกฝั่งของท่าเรือ
ลู่เฉียงมองจางเสี่ยวหลงกับจางเสี่ยวหู่ที่โผล่มาขวางกลางทาง สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย “จางเสี่ยวหลง จางเสี่ยวหู่ พวกแกคิดจะแย่งธุรกิจฉันหรือไง?”
“พวกเราตกลงกันแล้วไม่ใช่หรือว่าจะต่างคนต่างอยู่!”