หลังจากเกาเทียนเฉียงคุยกับโจวเฉาเซิงอยู่สองสามคำ ก็เป็นฝ่ายเอ่ยลาเอง แล้วให้คนขับรถบรรทุกพาเขากลับหมู่บ้านสือถัง
ค่าโดยสารกับค่าขนส่งรวมกันเป็นเงิน 150 หยวน
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เกาเทียนเฉียงคงเสียดายเงินจนแทบขาดใจ
แต่ตอนนี้เขากลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย จ่ายเงินอย่างเต็มใจตรงนั้นทันที
ตอนกลับถึงหมู่บ้านสือถัง ก็เป็นเวลาสี่ทุ่มกว่าแล้ว
เกาเทียนเซิ่งได้ยินเสียง จึงรีบวิ่งออกจากบ้านมาต้อนรับเกาเทียนเฉียง แล้วถามอย่างร้อนใจว่า “พี่ ปลาเก๋าแดงขายได้ไหม ขายได้เงินเท่าไร?”
“ขายได้!”
เกาเทียนเฉียงเหลือบมองรอบข้าง ก่อนลดเสียงลงพูดว่า “เถ้าแก่โจวรับซื้อหมดเลย! กิโลละ 260 หยวน ขายได้ทั้งหมดแสนสองหมื่นกว่าหยวน!”
“อะไรนะ!”
“แสนสองหมื่นกว่าหยวน!”
เกาเทียนเซิ่งเบิกตากว้าง อดอุทานออกมาไม่ได้
จากนั้นก็รีบยกมือปิดปาก ใบหน้าแดงก่ำพลางมองเกาเทียนเฉียงอย่างตื่นเต้น แล้วถามว่า “พี่ไม่ได้ล้อผมเล่นใช่ไหม ขายได้เงินเยอะขนาดนั้นจริง ๆ เหรอ?”
เกาเทียนเฉียงยิ้มแล้วพยักหน้า พลางกอดถุงเงินสดไว้แน่นกว่าเดิม ก่อนพูดเสียงเบาว่า “ไป! เข้าไปค่อยคุยกัน!”
พูดจบ สองพี่น้องก็ปิดประตูรั้วแล้วเข้าไปในบ้านพร้อมกัน
ตอนนั้นเกาเทียนหลานกำลังดูโทรทัศน์อยู่ในบ้าน
ส่วนโจวกุ้ยหลานกำลังอุ่นกับข้าวให้เกาเทียนเฉียงอยู่ในครัว
เกาเทียนเฉียงหยิบถุงพลาสติกสีดำที่ใส่เงินสด 120,000 หยวนออกมาจากอก แล้ววางลงบนโต๊ะ
เกาเทียนหลานขยับเข้ามาดูอย่างสงสัย แล้วถามว่า “พี่ นี่อะไรเหรอ?”
เธอเปิดถุงดู พอเห็นข้างในก็ถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง ร่างทั้งร่างแข็งค้างราวกับถูกสาป ยืนนิ่งอยู่นานจนพูดไม่ออก