เมื่อเผชิญหน้ากับหลิวฮั่นที่ยิ้มประจบเต็มหน้า โม่เหวินฮ่าวกลับไม่ปรายตามองเขาสักนิด เดินตรงไปหาเกาเทียนเฉียงแล้วตบไหล่ถามว่า “เทียนเฉียง ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
เกาเทียนเฉียงยิ้มพลางส่ายหน้า “ไม่เป็นไร แค่พวกกระจอกไม่กี่คนเอง!”
โม่เหวินฮ่าวพยักหน้า สายตาเลื่อนไปหยุดอยู่ที่ฉินเสวี่ยซึ่งกอดแขนเกาเทียนเฉียงไว้แน่น มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มชวนให้คิด
“อ้าว เทียนเฉียง แล้วคนนี้คือใครล่ะ?”
เกาเทียนเฉียงเห็นแววตาหยอกเย้าของโม่เหวินฮ่าวแล้วแก้มก็แดงเรื่อ เขากระแอมเบา ๆ ก่อนแนะนำว่า “พี่โม่ นี่ฉินเสวี่ย เพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายของผม เธออยู่หมู่บ้านเดียวกับผม โตมาด้วยกัน ตั้งแต่เด็ก ตอนนี้เรียนมหาวิทยาลัยอยู่ที่จิงไห่ครับ”
พูดจบ เขาก็หันไปแนะนำฉินเสวี่ยต่อ “ฉินเสวี่ย นี่พี่โม่ โม่เหวินฮ่าว เป็นเพื่อนสนิทของฉันที่จิงไห่”
ฉินเสวี่ยแก้มแดงนิด ๆ ก่อนปล่อยแขนเกาเทียนเฉียง แล้วพยักหน้าให้โม่เหวินฮ่าวอย่างสุภาพ “สวัสดีค่ะพี่โม่!”
“สวัสดีครับ!”
โม่เหวินฮ่าวยิ้มตาหยีพร้อมพยักหน้าตอบ
หลิวฮั่นยืนอยู่ข้าง ๆ มองโม่เหวินฮ่าวกับเกาเทียนเฉียงที่ดูสนิทสนมกันแล้วขาทั้งสองข้างก็แทบอ่อนแรง
เขาใช้ชีวิตอยู่ในจิงไห่มาหลายปี จึงรู้ดีว่ากลุ่มบริษัทโม่มีอิทธิพลมากแค่ไหน
กลุ่มบริษัทโม่ไม่เพียงมีสถานะโดดเด่นในแวดวงธุรกิจ แต่ยังมีเส้นสายลึกซึ้งในแวดวงการเมืองอีกด้วย
ต่อหน้าคนอื่นเขาอาจวางอำนาจได้ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าโม่เหวินฮ่าว เขาไม่มีค่าให้พูดถึงเลย
แค่โม่เหวินฮ่าวเอ่ยปากเพียงคำเดียว พรุ่งนี้เขาก็อาจหายไปจากจิงไห่โดยสิ้นเชิง