พอได้ยินคำพูดของเกาเทียนเฉียง ฉินเสวี่ยก็หยุดเดินทันที เธอเงยหน้ามองเขาด้วยแววสงสัยอยู่หลายส่วน
“หมายความว่ายังไง? นายคิดจะเริ่มธุรกิจของตัวเอง เป็นเถ้าแก่หรือไง?”
“ใช่แล้ว!”
เกาเทียนเฉียงพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “ฉันเตรียมจะเปิดบริษัท ทำธุรกิจอาหารทะเลโดยเฉพาะ!”
“เธอสนใจมาทำด้วยกันไหม?”
ฉินเสวี่ยเบิกตากว้างขึ้นทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “ที่พูดมาจริงเหรอ?”
“จริงสิ!”
เกาเทียนเฉียงพยักหน้าแล้วเล่าแผนของตัวเองให้ฟัง
“ฉันวางแผนจะเริ่มจากสามด้าน”
“อย่างแรก ตั้งกองเรือของตัวเอง ออกทะเลจับอาหารทะเลชั้นดีโดยเฉพาะ แล้วส่งให้ภัตตาคารหรูในจิงไห่กับตัวอำเภอ”
“อย่างที่สอง เช่าพื้นที่หาดเลนกับทะเลตื้นมาทำฟาร์มเพาะเลี้ยงอาหารทะเล เช่น ปลิงทะเล หอยเป๋าฮื้อ และกุ้งขาว ซึ่งเป็นสายพันธุ์ที่มีมูลค่าสูง”
“อย่างที่สาม แปรรูปอาหารทะเลขั้นลึกและขายส่ง กระจายสินค้าไปทั่วประเทศ หรือแม้แต่ส่งออกไปต่างประเทศ!”
เกาเทียนเฉียงมองฉินเสวี่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “เรื่องพวกนี้ฉันทำคนเดียวไม่ไหว ต้องมีคนช่วยดูแลบริษัท จัดการงานประจำวัน การเงิน และประสานงานกับลูกค้า”
“เธอเรียนมหาวิทยาลัย แถมยังเรียนด้านบริหารธุรกิจด้วย เหมาะที่สุดแล้ว”
ฉินเสวี่ยเงียบไปหลายวินาที
เธอมองเข้าไปในดวงตาของเกาเทียนเฉียง แล้วพบว่าเขาไม่ได้พูดเล่น
“นายเอาจริงเหรอ?”
“เอาจริงสิ!”
เกาเทียนเฉียงกล่าว “อีกครึ่งเดือนเรือลำใหม่ของฉันก็ส่งมอบแล้ว ถึงตอนนั้นก็จะมีช่องทางจัดหาสินค้า”
“ส่วนช่องทางขาย ฉันก็คุยไว้หมดแล้ว ขอแค่ของดี พวกเขารับซื้อเท่าไรก็ได้เท่านั้น”