พอได้ยินเสียงฉินเสวี่ย สีหน้าของเกาเทียนเฉียงก็เปลี่ยนไปทันที เขาไม่มีเวลาสนใจเช็ดน้ำบนมือให้แห้ง รีบก้าวออกจากห้องน้ำ
ตรงหน้าห้องส่วนตัวที่อยู่ไม่ไกล ฉินเสวี่ยกำลังถูกชายวัยกลางคนขวางไว้จนหลังชิดกำแพง
ชายวัยกลางคนสวมเสื้อลายดอก คอห้อยสร้อยทองเส้นโตขนาดเท่านิ้วมือ กลิ่นเหล้าคละคลุ้งไปทั่วตัว มือหนึ่งกระชากแขนฉินเสวี่ยไว้
“เสี่ยวเสวี่ย ฉันชอบเธอจริง ๆ นะ มาอยู่กับฉันเถอะ!”
“ขอแค่เธอมาอยู่กับฉัน รับรองว่าต่อไปจะได้กินดีอยู่ดี มีชีวิตสุขสบายไปทั้งชาติ!”
ฉินเสวี่ยมีแววหวาดกลัวเต็มตา ดิ้นรนสุดแรงพลางร้องว่า “อย่าเข้ามานะ! ถ้ายังทำแบบนี้ ฉันจะเรียกคนแล้ว!”
ชายวัยกลางคนยิ้มยียวน พูดเสียงอ้อแอ้เพราะเมา “เรียกไปก็ไม่มีประโยชน์! วันนี้ฉันจะทำให้เธอเป็นผู้หญิงของฉันให้ได้!”
“หยุดนะ!”
จังหวะนั้นเอง เกาเทียนเฉียงตวาดลั่น ก่อนพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็วราวกับลูกธนูที่หลุดจากสาย
ชายวัยกลางคนยังไม่ทันตั้งตัว ก็ถูกเกาเทียนเฉียงเตะเข้าที่ท้องอย่างจัง ร่างลอยกระเด็นไปไกลสองสามเมตร ก่อนตกกระแทกพรมทางเดินอย่างแรง เขากุมท้องงอตัวเป็นก้อน ปากส่งเสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด
พอเห็นเกาเทียนเฉียง ฉินเสวี่ยก็มีแววยินดีวาบขึ้นในดวงตา เธอโผเข้าไปซบอกเขา มือทั้งสองข้างกำแขนเขาไว้แน่น พูดสะอื้นว่า “เทียนเฉียง…เขา…เขาจะรังแกฉัน…”