ภายใต้การติดตามของบรรดาผู้นำอำเภอหลายคน ชายวัยกลางคนก็เริ่มเดินชมภายในห้างสรรพสินค้า
ขบวนใหญ่โตเช่นนี้ย่อมดึงดูดความสนใจจากลูกค้ารอบข้าง
ทุกคนมองชายวัยกลางคนในชุดสูทอย่างสงสัย ก่อนจะเริ่มกระซิบกระซาบกัน
“คนนี้เป็นใครกัน ถึงกับทำให้นายอำเภอมาคอยติดตามเองเลย!”
“ได้ยินว่าเป็นเถ้าแก่ใหญ่จากเกาะฮ่องกง จะมาลงทุนในอำเภอเรา นายอำเภอเลยพาเขามาสำรวจพื้นที่ไง!”
“พ่อค้าจากฮ่องกงจะมาลงทุนในอำเภอเราทำไม ที่นี่ทั้งกันดารทั้งยากจน เขาจะสนใจได้ยังไง?”
“ใครจะไปรู้! ความคิดของเถ้าแก่ใหญ่เขา คนธรรมดาอย่างพวกเราจะเดาออกได้ยังไง!”
เมื่อได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบตัว เกาเทียนเฉียงก็ครุ่นคิดขึ้นมาเล็กน้อย
ที่แท้ชายวัยกลางคนคนนี้ก็คือพ่อค้าจากฮ่องกงที่โจวเฉาเซิงต้อนรับอยู่นั่นเอง
เขามองชายวัยกลางคน ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าคิ้วตาของอีกฝ่ายคล้ายเกาเทียนเซิ่งแทบทุกกระเบียด
หรือว่าชายวัยกลางคนคนนี้จะเกี่ยวดองทางสายเลือดกับตระกูลเกา?
แต่ไม่นาน เกาเทียนเฉียงก็สลัดความคิดนี้ออกจากหัว
ด้วยนิสัยรักหน้ารักตาของเฉินซิ่วเหลียน หากตระกูลเกามีญาติร่ำรวยขนาดนี้จริง นางคงป่าวประกาศไปทั่วตั้งนานแล้ว ไม่มีทางที่ข่าวจะเงียบกริบเช่นนี้
หรือว่า...
คนที่มีสายเลือดเกี่ยวข้องกับชายวัยกลางคนคนนี้จริง ๆ มีเพียงครอบครัวของพวกเขาเท่านั้น?
“ช่างเถอะ! ข้าคิดมากไปเอง!”
เกาเทียนเฉียงส่ายหน้าเยาะเย้ยตัวเอง
ชายวัยกลางคนคนนี้เป็นพ่อค้าเศรษฐีจากเกาะฮ่องกง ทั้งร่ำรวยและมีอำนาจ ต่อให้เกาเจี้ยนกั๋วไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของเฉินซิ่วเหลียน ก็ไม่มีทางไปเกี่ยวข้องกับเขาได้หรอก
บางทีอาจแค่หน้าตาคล้ายกันก็ได้!
เกาเทียนเฉียงเลิกสนใจเรื่องรอบข้าง แล้วหันหลังเดินออกจากห้าง เตรียมหารถขนของที่ซื้อวันนี้กลับบ้าน