หลังตกลงซื้อขายเสร็จ โม่เหวินฮ่าวก็ล้วงนามบัตรใบหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อ แล้วยื่นให้เกาเทียนเฉียง «เทียนเฉียง นี่เบอร์ส่วนตัวของฉัน!»
«ต่อไปถ้ามีเรื่องอะไร โทรหาฉันได้ทุกเมื่อเลยนะ ขอแค่ฉันช่วยได้ ฉันจะหาทางจัดการให้แน่นอน!»
เกาเทียนเฉียงเก็บนามบัตรไว้ พลางยิ้มแล้วพยักหน้า «ได้เลย พี่โม่ งั้นผมไปก่อนนะ ยังต้องรีบกลับเข้าอำเภออีก»
«ไว้มีเวลาเมื่อไหร่ ผมจะกลับมาหาพี่ที่จิงไห่อีก!»
«ได้! ระหว่างทางก็ระวังตัวด้วยนะ เดี๋ยวฉันยังมีธุระต้องจัดการอีกนิดหน่อย เลยไปส่งไม่ได้»
«ไม่เป็นไรครับ พี่ไปจัดการธุระเถอะ ไว้วันหลังค่อยนัดเจอกัน!»
หลังร่ำลาโม่เหวินฮ่าว เกาเทียนเฉียงก็เรียกแท็กซี่ตรงไปสถานีขนส่ง ซื้อตั๋วรถกลับเข้าอำเภอ
วันนี้โชคของเขาดีไม่น้อย ซื้อตั๋วได้ไม่ถึง 10 นาที รถก็ออกเดินทางแล้ว
เมื่อรถโดยสารค่อย ๆ เคลื่อนออกจากสถานีขนส่ง เกาเทียนเฉียงหันกลับไปมองเมืองจิงไห่ มุมปากเผยรอยยิ้มบาง ๆ
การมาจิงไห่ครั้งนี้ นอกจากเขาจะขายไข่มุกเมโลสองเม็ดนั้นได้สำเร็จ ได้เงินก้อนโตถึง 1.5 ล้านหยวนแล้ว ยังได้รู้จักโม่เหวินฮ่าวกับหวังเทาอีกด้วย
คนหนึ่งเป็นทายาทกลุ่มธุรกิจอัญมณีที่มีทรัพย์สินกว่าพันล้านหยวน ส่วนอีกคนเป็นหัวหน้าหน่วยปฏิบัติการพิเศษแห่งเมืองจิงไห่
ทั้งคู่ต่างมีอิทธิพลไม่น้อยในจิงไห่
เมื่อมีเส้นสายทั้งสองทาง ต่อไปหากเขามาทำธุระที่จิงไห่อีกก็คงสะดวกขึ้นมาก
หลังรถโยกคลอนไปกว่าหนึ่งชั่วโมง ตอน 11 โมงครึ่ง เกาเทียนเฉียงก็มาถึงตัวอำเภอในที่สุด
มองถนนหนทางที่คุ้นเคย รอยยิ้มก็อดผุดขึ้นบนใบหน้าเกาเทียนเฉียงไม่ได้