ท่ามกลางเสียงเยาะเย้ยถากถางของชาวบ้าน เฉินซิ่วเหลียนก่นด่ากระปอดกระแปดกลับถึงบ้าน
ตอนนั้นเกาเจี้ยนจวินกับหลี่เยว่เหมยสองสามีกำลังนั่งแทะเมล็ดแตงอย่างสบายอารมณ์อยู่ในลานบ้าน
ส่วนเกาเจี้ยนกั๋วเพิ่งกลับจากทำงานที่ท่าเรือ เสื้อผ้าเปื้อนเลือดปลาและเหม็นคาวไปทั้งตัว กำลังล้างเนื้อล้างตัวอยู่ในลานบ้าน
หลี่เยว่เหมยโบกมือ สีหน้าเอือมระอา “พี่ใหญ่ ไปอาบไกล ๆ หน่อยสิ! กลิ่นเหม็นจะตายอยู่แล้ว!”
เกาเจี้ยนกั๋วยิ้มเจื่อน ๆ ก่อนรีบขยับไปล้างตัวตรงมุมลาน
พอเห็นเฉินซิ่วเหลียนกลับมาด้วยสีหน้าเดือดดาล เกาเจี้ยนจวินก็รีบลุกขึ้น “แม่ เกิดอะไรขึ้นหรือ? ใครทำให้แม่โมโหขนาดนี้?”
เฉินซิ่วเหลียนเท้าเอว พูดอย่างเคียดแค้น “จะเป็นใครได้อีก ก็ไอ้เด็กเหลือขอเกาเทียนเฉียงนั่นไง!”
“ไม่รู้มันไปทำบุญด้วยอะไรมา ถึงหาเงินได้อยู่หน่อยหนึ่ง แล้วก็เพิ่งซื้อเครื่องใช้ไฟฟ้ามาเต็มบ้านจากในอำเภอ!”
“ทั้งโทรทัศน์จอใหญ่ฉางหง ตู้เย็นไห่เอ่อร์ พัดลมตั้งพื้นยี่ห้อจวนสือ มีครบทุกอย่าง!”
“ดูไอ้เด็กเหลือขอนั่นสิ ลำพองใจเสียเต็มประดา! น่าโมโหจริง ๆ!”
อะไรนะ!
พอได้ยินเฉินซิ่วเหลียนพูด เกาเจี้ยนจวินกับหลี่เยว่เหมยก็อิจฉาจนตาแดงก่ำทันที
เครื่องใช้ไฟฟ้าพวกนี้ที่บ้านพวกเขายังไม่มีเลย! แต่เกาเทียนเฉียงกลับได้ใช้ก่อนเสียแล้ว!
ไอ้เด็กเหลือขอนั่นมีสิทธิ์อะไร!
เกาเจี้ยนกั๋วที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ได้ยินว่าเกาเทียนเฉียงซื้อเครื่องใช้ไฟฟ้ามาให้ที่บ้านมากมาย ในใจก็ทั้งดีใจทั้งกังวล
ดีใจที่ในที่สุดเกาเทียนเฉียงก็เอาการเอางาน ทำให้คนในบ้านได้ใช้ชีวิตสุขสบาย