ด้วยการต้อนรับอย่างกระตือรือร้นของจ้าวตงไหล มื้อนี้ทั้งเจ้าบ้านและแขกต่างก็อิ่มหนำสำราญกันถ้วนหน้า
หลังมื้ออาหาร จ้าวตงไหลยังเดินไปส่งเกาเทียนเฉียงถึงหน้าประตู จับมือเขาไว้อย่างกระตือรือร้นพลางกล่าวว่า “น้องเกา ต่อไปถ้ามีของดีอะไรก็โทรหาพี่ได้ทุกเมื่อ ขอแค่ของดี เรื่องราคาไม่ใช่ปัญหา!”
เกาเทียนเฉียงยิ้มพลางพยักหน้า “พี่จ้าววางใจได้ ต่อไปถ้ามีของ ผมจะติดต่อพี่เป็นคนแรกแน่นอน!”
จ้าวตงไหลหันไปมองจางเสี่ยวหลงกับจางเสี่ยวหู่ แล้วยิ้มกล่าวว่า “อาหลง อาหู่ ว่าง ๆ ก็แวะมาบ่อย ๆ นะ!”
“ได้!”
จางเสี่ยวหลงกับจางเสี่ยวหู่ฉีกยิ้มพลางพยักหน้า
หลังออกจากร้านอาหารตงไหล จางเสี่ยวหลงกับจางเสี่ยวหู่ก็ขึ้นรถกลับอ่าวเยว่หยา
ส่วนเกาเทียนเฉียงเรียกรถแท็กซี่ไปบ้านหวังเทา เพื่อเอาอาหารทะเลไปให้หวังเทาอีกถุง
วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์พอดี หวังเทาจึงพักผ่อนอยู่บ้าน
เกาเทียนเฉียงนั่งเล่นอยู่บ้านหวังเทาหลายชั่วโมง ทั้งยังเล่นหมากรุกจีนกับหวังเทาไปสองสามกระดาน ก่อนจะออกจากบ้าน เรียกรถแท็กซี่ไปมหาวิทยาลัยจิงไห่เพื่อพบฉินเสวี่ย
ในปี 1998 การตามหาใครสักคนไม่ได้สะดวกเหมือนในยุคหลัง
ไม่มีโทรศัพท์มือถือ ไม่มีวีแชต หากอยากพบใครสักคน ก็ต้องเขียนจดหมายนัดหมายกันไว้ล่วงหน้า หรือไม่ก็ไปดักรอที่หน้าที่ทำงานหรือสถานศึกษาของอีกฝ่าย แล้วขอให้ยามช่วยส่งข่าว
เมื่อมาถึงหน้ามหาวิทยาลัยจิงไห่ เกาเทียนเฉียงยื่นบุหรี่ให้ยามหนึ่งมวน ก่อนบอกจุดประสงค์ที่มา “คุณลุงครับ รบกวนช่วยตามฉินเสวี่ยจากคณะการเงินให้หน่อยครับ ปีนี้เธอเรียนปี 4 อยู่หอพักหญิงตึก 6 ห้อง 302 ครับ!”