เกาเทียนเฉียงผลักประตูห้องโถงซื้อขายหลักทรัพย์แล้วก้าวเข้าไป
ห้องโถงมีพื้นที่ไม่ใหญ่นัก ภายในตั้งเก้าอี้พลาสติกไว้ห้าหกแถว แทบทุกที่นั่งมีคนนั่งเต็ม
บนผนังแขวนจอแสดงผลอิเล็กทรอนิกส์ขนาดใหญ่ ซึ่งกำลังแสดงราคาหุ้นแต่ละตัวแบบเรียลไทม์
ตัวเลขสีแดงบนจอมีอยู่เพียงประปราย ส่วนใหญ่เป็นสีเขียวสะดุดตา
วันนี้ดัชนีตลาดหุ้นร่วงลงเกือบ 2 จุด หุ้นรายตัวแทบทั้งหมดติดลบ
บรรยากาศทั่วทั้งห้องโถงอึมครึมและอึดอัด
หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งกำใบรายการซื้อขายกระดาษไว้แน่น ดวงตาเหม่อลอยจ้องตัวเลขที่เปลี่ยนแปลงบนจอ ทั้งตัวดูสิ้นหวังราวกับวิญญาณหลุดลอย
ยังมีนักลงทุนวัยหนุ่มอีกหลายคนที่เอนตัวพิงพนักเก้าอี้ หลับตาพักผ่อน ใบหน้าเต็มไปด้วยความด้านชา
ปี 1998 เป็นตลาดหมีของหุ้นเออยู่แล้ว ดัชนีตลาดผันผวนลดลงตลอดทั้งปี นักลงทุนส่วนใหญ่ขาดทุนจนแทบร้องไห้
คนที่ยังยืนหยัดแช่อยู่ในห้องโถงตอนนี้ ส่วนหนึ่งติดหุ้นอยู่ลึกเกินไป จึงตัดใจขายขาดทุนออกไปไม่ได้
อีกส่วนหนึ่งยังมีเงินเย็นอยู่ในมือเล็กน้อย ตั้งใจจะฉวยโอกาสเก็บหุ้นราคาถูกตอนที่ราคาตกต่ำ
เกาเทียนเฉียงเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์บริการของห้องโถง
พนักงานหญิงวัยสามสิบกว่าเงยหน้าขึ้นถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “คุณผู้ชาย มาทำธุระอะไรคะ?”
“ผมต้องการเปิดบัญชีผู้ถือหุ้นครับ”
“ได้ค่ะ รบกวนกรอกเอกสารเหล่านี้ด้วยนะคะ”
พนักงานหญิงยื่นแบบฟอร์มชุดหนึ่งให้
เกาเทียนเฉียงรับกระดาษกับปากกามา ก้มหน้ากรอกข้อมูลทีละรายการอย่างตั้งใจ
การซื้อขายหุ้นในยุค 90 สะดวกสู้ยุคหลังไม่ได้เลย
ไม่มีทั้งแอปพลิเคชันบนโทรศัพท์มือถือ และไม่มีการซื้อขายทางอินเทอร์เน็ต ทุกธุระต้องมาทำที่เคาน์เตอร์ด้วยตนเอง