เมื่อเห็นเกาเทียนเซิ่งตกตะลึงจนหุบปากไม่ลง เกาเทียนเฉียงก็ยิ้มพลางเอ่ยว่า:
“นี่เพิ่งเป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น!”
“ต่อไปครอบครัวเราจะมีแต่ดีขึ้นเรื่อย ๆ!”
“ตอนนี้สิ่งเดียวที่นายต้องทำก็คือตั้งใจเรียนให้ดี!”
“ถ้านายอยากเรียนต่อ ไม่ว่าจะมหาวิทยาลัย หรืออยากเรียนปริญญาโทจนถึงปริญญาเอก พี่ก็ส่งเสียไหวทั้งนั้น!”
ได้ยินคำพูดของเกาเทียนเฉียง ดวงตาของเกาเทียนเซิ่งก็ร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย เขาพยักหน้าอย่างหนักแน่น
“พี่ วางใจเถอะ!”
“ต่อไปผมจะตั้งใจเรียนให้ดีแน่นอน!”
เกาเทียนเฉียงอุตส่าห์สร้างเงื่อนไขที่ดีให้เขาถึงเพียงนี้ หากยังไม่พยายามตั้งใจเรียนอีก ก็คงผิดต่อเกาเทียนเฉียงมากเกินไปแล้ว!
เกาเทียนเฉียงขี่รถสามล้อ ไม่นานก็มาถึงตลาดในอำเภอ
ตลาดในยุค 90 คึกคักมาก มีพ่อค้าแม่ค้ารายย่อยอยู่เต็มไปหมด มีของขายสารพัดอย่าง
เกาเทียนเฉียงกับเกาเทียนเซิ่งเดินวนดูในตลาดรอบหนึ่ง ก่อนจะซื้อไก่เพิ่งฟัก 20 ตัว ในราคาตัวละ 1.5 หยวน
จากนั้นก็ซื้อเป็ดเทศตัวน้อย 10 ตัว ในราคาตัวละ 2 หยวน
สุดท้ายยังซื้อหมูตัวเล็กอีก 2 ตัว ในราคาตัวละ 50 หยวน
ปีนี้ลูกหมูราคาถูกมาก
สองปีก่อนเลี้ยงหมูแล้วทำกำไรได้ ทุกบ้านจึงเก็บแม่หมูไว้ให้คลอดลูก
แต่ใครจะคิดว่าปีนี้ราคาหมูจะตกฮวบลงกะทันหัน
ราคารับซื้อหมูถูกกดต่ำมาก ซื้อหมูตัวเล็กกลับไปเลี้ยงไม่เพียงแต่จะไม่ได้กำไรสักหยวน สุดท้ายยังต้องควักเงินจ่ายค่าอาหารสัตว์เพิ่มอีก
เพราะอย่างนั้นลูกหมูในตลาดจึงราคาถูกมาก เหลือเพียงครึ่งหนึ่งของราคาในปีก่อน ๆ
เกาเทียนเฉียงใช้เงินแค่ 100 หยวน ก็ซื้อหมูตัวเล็กที่โตมาครึ่งวัยมาได้ 2 ตัว
เรื่องแบบนี้ถ้าเป็นปีก่อน ๆ คงไม่กล้าแม้แต่จะคิด!
หลังซื้อหมูเสร็จ เกาเทียนเฉียงกำลังจะกลับ เกาเทียนเซิ่งก็สะกิดแขนเสื้อเขาแล้วพูดว่า “พี่ ดูทางโน้นสิ!”
เกาเทียนเฉียงมองตามทิศที่เกาเทียนเซิ่งชี้ไป เห็นแผงขายลูกสุนัขอยู่ไม่ไกล