เช้าวันรุ่งขึ้น เวลา 8 โมง
เกาเทียนเฉียงกับเกาเทียนเซิ่งเก็บข้าวของกันอย่างง่าย ๆ จากนั้นก็ขนปูเขียวกับปูเนยที่จับได้เมื่อคืนขึ้นรถสามล้อ แล้วมุ่งหน้าเข้าอำเภอ
กว่าจะไปถึงตัวอำเภอ ก็ล่วงเลยมาเก้าโมงกว่าแล้ว
วันนี้เป็นวันนัดตลาด ตัวอำเภอจึงคึกคักกว่าปกติ
ตั้งแต่ถนนปูหินที่ทางเข้าเมือง ผู้คนก็แน่นขนัดราวกับกำลังแห่ไปงานวัด
ทั้งคนปั่นจักรยาน คนเข็นรถลาก และคนขับรถไถเดินตาม ต่างเบียดเสียดกันจนถนนแทบไม่มีช่องว่าง
ทั่วทั้งถนนเต็มไปด้วยผู้คน ครึกครื้นสุด ๆ!
เกาเทียนเซิ่งนั่งอยู่ท้ายกระบะรถสามล้อ มองภาพคึกคักตรงหน้าด้วยสีหน้าตื่นเต้น ก่อนเอ่ยกับเกาเทียนเฉียงว่า “พี่ พอขายปูเขียวเสร็จแล้ว พวกเราเดินเที่ยวตลาดกันด้วยนะ!”
“ได้สิ!”
เกาเทียนเฉียงยิ้มรับ “เมื่อวานแม่บอกว่าอยากเลี้ยงหมูสักสองตัวกับไก่เป็ดอีกหน่อยไว้ในลานบ้าน พอจัดการธุระเสร็จ เราไปซื้อที่ตลาดกัน!”
ไม่นานนัก เกาเทียนเฉียงกับคนอื่น ๆ ก็มาถึงโรงแรมหงซิง
ร้านอาหารหงซิงตั้งอยู่กลางถนนเหรินหมิน ซึ่งเป็นย่านที่คึกคักที่สุดของตัวอำเภอ มีทั้งหมดสามชั้น
ผนังด้านนอกของอาคารทั้งหลังกรุด้วยกระเบื้องสีเหลืองนวล ข้างประตูใหญ่มีเสาสีแดงชาดตั้งอยู่สองต้น
ประตูกระจกสีชาเปิดแง้มไว้ เผยให้เห็นโคมระย้าคริสตัลด้านในเลือนราง
ขณะนั้นมีรถยนต์สีดำคันใหม่เอี่ยมจอดอยู่หน้าร้านอาหารหงซิง
เกาเทียนเฉียงจำได้ตั้งแต่แรกเห็น รถสีดำคันนี้คือซานทานา 2000 ซึ่งเพิ่งวางตลาดในปีนี้!
ซานทานา 2000 เป็นรถยนต์ร่วมทุนระดับกลางค่อนไปทางสูงที่ผลิตโดยบริษัทเซี่ยงไฮ้โฟล์คสวาเกน หากซื้อและจัดการเอกสารทุกอย่างในปี 1998 ก็ต้องใช้เงินเกือบสองแสนหยวน
เงินสองแสนหยวนในปี 1998 นั้นมากแค่ไหนน่ะหรือ?
ตอนนั้นบ้านจัดสรรหนึ่งหลังในอำเภอมีราคาแค่สามถึงห้าหมื่นหยวนเท่านั้น
รถคันนี้คันเดียวก็ซื้อบ้านในอำเภอได้ถึงห้าหกหลังแล้ว!