“เทียนเจี๋ย!”
พอเห็นเกาเทียนเจี๋ยถูกเกาเทียนเฉียงต่อยจนล้มลงกับพื้น เฉินซิ่วเหลียนก็ร้องลั่นแล้วรีบพุ่งเข้าไปหา
“หลานรัก เป็นอะไรหรือเปล่า? อย่าทำให้ย่าตกใจสิ!”
เกาเทียนเจี๋ยขดตัวอยู่บนพื้น ใบหน้าซีดคล้ำด้วยความเจ็บปวดจนพูดไม่ออกสักคำ
หมัดที่เกาเทียนเฉียงต่อยเมื่อครู่นี้ไม่ได้ออมแรงแม้แต่น้อย
ยังดีที่ร่างกายของเกาเทียนเจี๋ยแข็งแรงพอสมควร
ถ้าเป็นคนอื่น คงสลบไปตั้งนานแล้ว
พอเห็นท่าทางเจ็บปวดของเกาเทียนเจี๋ย เฉินซิ่วเหลียนก็โกรธจนตาแดงก่ำ
เธอคว้าไม้พลองที่พิงอยู่ตรงโคนกำแพง แล้วฟาดใส่เกาเทียนเฉียงอย่างไม่ยั้งปากก็ด่าลั่นว่า
“ไอ้เด็กเหลือขอ กล้าดียังไงมาตีหลานรักของฉัน! คอยดูเถอะ ฉันจะตีแกให้ตาย!”
เกาเทียนเฉียงมองเฉินซิ่วเหลียนที่พุ่งเข้ามา แววตาวูบไหวด้วยความเย็นเยียบ เขาแทบอยากเตะเธอกระเด็นไปให้พ้นทาง แต่สุดท้ายก็ข่มความหุนหันไว้ได้
ช่วยไม่ได้!
ต่อให้เฉินซิ่วเหลียนจะใจร้ายแค่ไหน เธอก็ยังเป็นย่าแท้ ๆ ของเขาในนาม
ถ้าวันนี้เขากล้าลงมือกับเฉินซิ่วเหลียน ไม่ว่าเขาจะเป็นฝ่ายถูกหรือผิด ชื่อเสียงของเขาก็จะป่นปี้ไปหมด
ในยุคสมัยนี้ ทุกคนยังให้ความสำคัญกับชื่อเสียงกันมาก
เมื่อชื่อเสียงเสียแล้ว ต่อไปเขาคงใช้ชีวิตในหมู่บ้านอย่างยากลำบาก ไม่มีใครอยากคบค้าสมาคมด้วยอีก
เหมือนจางหน้าปานจากหมู่บ้านข้าง ๆ ที่กลายเป็นคนซึ่งใคร ๆ ก็รังเกียจ
แต่ถึงอย่างนั้น!
แม้จะลงมือกับเฉินซิ่วเหลียนไม่ได้ เกาเทียนเฉียงก็ยังมีวิธีจัดการเธออีกมาก
เขายืนนิ่งอยู่กับที่ ปล่อยให้เฉินซิ่วเหลียนฟาดไม้ใส่ไหล่ของตนเต็มแรง