เกาเทียนเฉียงเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นชายหนุ่มอายุราวยี่สิบคนหนึ่งยืนอยู่หน้าโต๊ะของพวกเขา จ้องเขาเขม็งด้วยความโกรธ
ชายหนุ่มสวมเสื้อยืดลายทาง ผมใส่น้ำมันจัดทรงจนมันวาวดูเนี้ยบ ทั้งตัวให้ความรู้สึกอวดดีอย่างยิ่ง
พอฉินเสวี่ยเห็นชายหนุ่ม สีหน้าก็เย็นชาลงทันที “หลิวไห่เซิง? มาทำอะไรที่นี่?”
“ฉันมาทำอะไรน่ะหรือ?”
หลิวไห่เซิงชี้ไปที่เกาเทียนเฉียง พลางถามอย่างเดือดดาล “หมอนี่เป็นใคร? ทำไมเธอถึงออกมากินข้าวกับเขาสองต่อสอง?”
“ฉันจะออกมากินข้าวกับใคร แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย? นายมีสิทธิ์มายุ่งด้วยหรือ?”
ฉินเสวี่ยวางตะเกียบลง แล้วพูดเสียงเย็น
ใบหน้าหลิวไห่เซิงแดงก่ำ เขาหันไปมองเกาเทียนเฉียง ก่อนกัดฟันพูดว่า “ไอ้หนู ฉันบอกไว้เลยว่าเสี่ยวเสวี่ยเป็นแฟนฉัน! ต่อไปอยู่ให้ห่างจากเธอหน่อย!”
ฉินเสวี่ยลุกพรวดขึ้นยืน ตวาดเสียงเกรี้ยวกราด “หลิวไห่เซิง! พูดเหลวไหลอะไรของนาย! ฉันเคยตกลงเป็นแฟนนายตั้งแต่เมื่อไหร่?”
พูดจบเธอก็หันไปหาเกาเทียนเฉียง แล้วรีบอธิบาย “เทียนเฉียง อย่าเข้าใจผิดนะ! เขาเป็นนักศึกษาคณะพลศึกษาของมหาวิทยาลัยฉัน ตามจีบฉันมาตลอด แต่ฉันไม่เคยตกลงด้วยเลย เขาคิดไปเองทั้งนั้น!”
เกาเทียนเฉียงได้ฟังดังนั้นก็ถึงบางอ้อ
เมื่อครู่เห็นหลิวไห่เซิงโมโหขนาดนั้น เขายังนึกว่าหลิวไห่เซิงเป็นแฟนของฉินเสวี่ยจริง ๆ เสียอีก!
ที่ไหนได้ หมอนี่ก็แค่คนหลงตัวเองที่ตามตื๊อฝ่ายเดียวเท่านั้น!