เมื่อได้ยินเสียงอุทานของเกาเทียนหลาน เสียงหัวเราะในบ้านก็หยุดลงทันที
“พ่อ มาแล้วหรือครับ!”
เกาเทียนเฉียงหันไปมองเกาเจี้ยนกั๋ว ก่อนจะลุกขึ้นทักทายเขา
ท่าทีไม่ถึงกับกระตือรือร้น แต่ก็ไม่ได้เย็นชา
เดิมทีเกาเทียนเซิ่งก็คิดจะลุกขึ้นเหมือนกัน แต่พอก้นพ้นจากเก้าอี้ได้เล็กน้อย เขาก็แค่นเสียงเย็นชา หันหน้าไปทางอื่นแล้วนั่งลงตามเดิม
แววหม่นหมองพาดผ่านดวงตาของเกาเจี้ยนกั๋ว เขาฝืนยิ้มแล้วพูดว่า “เทียนเฉียง ได้ยินว่าลูกซื้อเครื่องใช้ไฟฟ้าใหม่เข้าบ้านตั้งหลายชิ้น พ่อ...พ่อเลยแวะมาดู!”
ระหว่างพูด สายตาของเขาก็อดเหลือบมองโทรทัศน์สีจอใหญ่ฉางหงเครื่องใหม่เอี่ยมในบ้านไม่ได้ ก่อนจะรีบชักสายตากลับมา
เกาเทียนเฉียงมองตามสายตาของพ่อ แล้วก็เข้าใจเรื่องราวไปได้เจ็ดแปดส่วนในทันที
แต่เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมาให้เกาเจี้ยนกั๋ว แล้วเอ่ยว่า “พ่อครับ พวกเราเพิ่งตั้งเสาอากาศเสร็จ พ่อนั่งดูด้วยกันสิครับ!”
“ดี ๆ งั้นพ่อขอดูด้วย”
เกาเจี้ยนกั๋วตบก้นตัวเองเบา ๆ แล้วค่อย ๆ นั่งลงอย่างระมัดระวัง สายตาจับจ้องหน้าจอโทรทัศน์ไม่วางตา
เวลานี้โทรทัศน์กำลังฉายเรื่องผู้กล้าแห่งเขาเหลียงซาน
ละครเรื่องนี้เป็นละครฟอร์มใหญ่ประจำปีที่ออกอากาศทางช่องหนึ่งของสถานีโทรทัศน์กลางแห่งชาติเมื่อเดือนมกราคมปีนี้
ถึงจะนำกลับมาฉายซ้ำหลายครั้งแล้ว แต่ทุกครั้งก็ยังดึงดูดผู้ชมได้มากมาย
หัวข้อที่ชาวบ้านหมู่บ้านสือถังชอบคุยกันที่สุดในยามว่าง ก็คือเรื่องราวในละครเรื่องนี้
ไม่ว่าจะเป็นอู่ซงปราบเสือ หลู่จื้อเซินถอนต้นหลิว หรือหลินชงฝ่าหิมะขึ้นเขาเหลียงซาน ทุกคนต่างเล่าได้เป็นฉาก ๆ