แม้ตอนนี้จะเพิ่งหกโมงกว่า แต่ท่าเรือกลับคึกคักเป็นพิเศษ
เรือประมงจอดเรียงรายอยู่ริมฝั่ง ชาวประมงแบกแห หิ้วถังน้ำ เดินไปเดินมาบนสะพานขึ้นเรือ
ร้านขายอาหารเช้าตั้งแผงกันแล้ว ไอน้ำสีขาวลอยพวยพุ่งจากลังซาลาเปาร้อน ๆ ส่วนถังน้ำเต้าหู้ก็คลุมด้วยผ้าฝ้ายผืนหนา
เถ้าแก่เรือหลายคนยอง ๆ อยู่ริมท่าเรือ มือหนึ่งถือชามเคลือบ อีกมือซดโจ๊กเสียงดังพลางหารือกันว่าวันนี้จะไปที่ไหน
เกาเทียนเฉียงกับเกาเทียนเซิ่งฝ่าฝูงชนมายังร้านเช่าเรือที่พวกเขาเคยมาเช่าคราวก่อน
เจ้าของร้านชื่อซุนไห่ เป็นชายชราวัยราวห้าสิบ ผิวคล้ำแดดจนดำสนิท พอยิ้มทีใบหน้าก็เต็มไปด้วยรอยย่น
เขากำลังยอง ๆ จัดเชือกอยู่หน้าร้าน พอเห็นพี่น้องเกาเทียนเฉียงก็ลุกขึ้นยกมือทัก
“เสี่ยวเกา วันนี้จะเช่าเรือออกทะเลอีกแล้วหรือ?”
เกาเทียนเฉียงยิ้มพลางพยักหน้า แล้วยื่นบุหรี่ให้มวนหนึ่ง “ลุงซุน วันนี้หาเรือลำใหญ่หน่อยให้ผมที!”
ซุนไห่รับบุหรี่มาหนีบไว้หลังหู “ลำสามเมตรคราวก่อนใช้ไม่พอหรือ?”
“วันนี้อยากไปไกลกว่านั้นหน่อย!”
เกาเทียนเฉียงยิ้ม “หาเรือสักสิบเมตรให้ผมลำหนึ่ง เอาที่มั่นคงหน่อย!”
ซุนไห่พยักหน้า พาพวกเขาไปที่ริมท่าเรือ แล้วชี้ไปยังเรือประมงลำหนึ่งที่มีตัวเรือทำจากไม้ “ลำนี้เป็นยังไง?”
“ยาว 8.2 เมตร มีเครื่องยนต์ดีเซลสองเครื่อง เพิ่งติดเครื่องใหม่เมื่อปีที่แล้ว มั่นคงมาก ค่าเช่าวันละ 120 หยวน ค่าน้ำมันคิดต่างหาก!”
เกาเทียนเฉียงกระโดดขึ้นเรือ ก้มดูห้องโดยสารกับเครื่องยนต์ จากนั้นตบกราบเรือเบา ๆ ฟังเสียง แล้วหันกลับมาถาม “ลุงซุน ถ้าเติมน้ำมันเต็มถังแล้ว เรือแล่นได้ไกลสุดแค่ไหน?”
“สักยี่สิบถึงสามสิบไมล์ทะเลไม่มีปัญหา!”
ซุนไห่ชูสองนิ้วพลางกำชับ “แต่เราตกลงกันไว้ก่อนนะ ถ้าออกไปไกลเกินแล้วเกิดเรื่องขึ้น ฉันไม่รับผิดชอบ!”
“ลุงวางใจได้ ผมรู้ขีดจำกัดตัวเอง!”
เกาเทียนเฉียงพยักหน้า ก่อนตัดสินใจเช่าเรือลำที่ซุนไห่แนะนำ