พอได้ฟังแผนของเฉินซิ่วเหลียน หลี่เยว่เหมยก็พลันตาเป็นประกาย เอ่ยชมไม่ขาดปากว่า “นี่มันแผนยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวชัด ๆ!”
“แม่ฉลาดจริง ๆ!”
เกาเจี้ยนจวินกลับเผยสีหน้าหวาดหวั่นอยู่บ้าง เขาลังเลก่อนเอ่ยว่า “แม่ จางหน้าปานนิสัยกร่างเอาเรื่อง ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาจะทำยังไงครับ?”
เฉินซิ่วเหลียนถลึงตาใส่เขาอย่างดุดัน ก่อนพูดเสียงเข้มว่า “แล้วถ้าเกิดเรื่องขึ้นจะเป็นไรไป? เกาเทียนเฉียงไอ้เด็กสารเลวนั่นไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงก่อนเอง!”
“อย่ามัวอืดอาด รีบไปหาแม่สื่อหลิวเดี๋ยวนี้ แล้วจัดการเรื่องแต่งงานให้เรียบร้อย!”
หลี่เยว่เหมยก็ช่วยพูดสนับสนุนอยู่ข้าง ๆ “ใช่แล้ว! เกาเทียนเฉียงไอ้อกตัญญูคนนั้นทำเทียนเจี๋ยบ้านเราจนเป็นแบบนี้ ต้องให้มันชดใช้!”
เกาเทียนเจี๋ยที่นอนอยู่บนเตียงก็แยกเขี้ยวเร่งเร้าเช่นกัน “พ่อ รีบไปสิ! ไอ้สารเลวนั่นทำฉันเจ็บขนาดนี้ จะปล่อยมันลอยนวลไปไม่ได้!”
เมื่อเห็นว่าคนทั้งบ้านพูดเป็นเสียงเดียวกัน เกาเจี้ยนจวินก็กัดฟัน ก่อนพูดเสียงเหี้ยมว่า “ได้! ฉันจะไปหาแม่สื่อหลิวเดี๋ยวนี้!”
พูดจบ เขาก็รีบร้อนออกจากบ้านไป
เกาเทียนเฉียงไม่รู้เรื่องแผนการของเฉินซิ่วเหลียนเลยแม้แต่น้อย
หลังจากตะโกนขายของอยู่กว่าสองชั่วโมง ในที่สุดพวกเขาก็ขายปลาที่ตกได้วันนี้จนหมด
รวมปลากะรังเสือลายตัวนั้นแล้ว วันนี้พวกเขาหาเงินได้ทั้งหมด 7,480 หยวน
แม้จะยังไม่ถึงหมื่น แต่ก็นับเป็นรายได้ก้อนโตไม่น้อย
เมื่อหาเงินได้แล้ว เกาเทียนเฉียงย่อมไม่ขี้เหนียว
เขาพาเกาเทียนหลานกับเกาเทียนเซิ่งไปกินมื้อใหญ่ที่ร้านอาหารตรงท่าเรือก่อน จากนั้นจึงไปตลาดท่าเรือ ซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้คนในบ้านคนละสองชุด พร้อมรองเท้าใหม่อีกคนละคู่
แม้เกาเทียนเฉียงจะอายุยี่สิบกว่าแล้ว แต่ตั้งแต่เล็กจนโต เขายังไม่เคยได้สวมเสื้อผ้าใหม่อย่างจริงจังสักตัว
บ้านเกาทั้งบ้าน มีเพียงพี่น้องเกาเทียนเจี๋ยกับเกาเทียนชื่อที่ได้ใส่เสื้อผ้าใหม่ทุกช่วงปีใหม่
เสื้อผ้าของพี่น้องเกาเทียนเฉียงทั้งสามคนล้วนดัดแปลงมาจากเสื้อผ้าเก่าที่ผู้ใหญ่เลิกใช้แล้ว มีรอยปะซ้อนกันเป็นชั้น ๆ บางแห่งซักจนบางเสียจนแทบมองทะลุได้