เกาเทียนเฉียงมองรูปเคารพเจ้าแม่หม่าโจ่วบนแขนซ้ายที่เปล่งประกายสีทอง แล้วถึงกับนิ่งอึ้งไปทั้งตัว
ก่อนหน้านี้ ตอนที่เขาสวดอ้อนวอนต่อเจ้าแม่มาจู่ รูปเคารพบนแขนก็เพียงอุ่นวาบขึ้นเล็กน้อย แล้วหายไปหลังผ่านไปไม่กี่วินาที
แต่วันนี้ แสงสีทองกลับส่องอยู่นานเกือบครึ่งนาที ความร้อนแผ่ซ่านรุนแรงยิ่งกว่าทุกครั้งก่อนรวมกันเสียอีก
“หรือว่าสิ่งที่เจ้าแม่มาจู่ชี้นำในครั้งนี้จะมีอะไรพิเศษ?”
เกาเทียนเฉียงคาดเดาอยู่ในใจ
เขาหลับตาลง ตั้งสมาธิรับรู้
ตำแหน่งที่เจ้าแม่มาจู่ชี้นำในวันนี้ กลับอยู่บนเกาะแห่งหนึ่งทางตะวันตกเฉียงใต้ของหมู่บ้านสือถัง
เกาะแห่งนั้นอยู่ไม่ไกลจากชายฝั่ง ห่างออกไปเพียงสามถึงสี่กิโลเมตร
“นี่มัน...เกาะแนวปะการังดำนี่!”
เกาเทียนเฉียงลืมตาพรึ่บ
เขาคุ้นเคยกับเกาะที่เจ้าแม่มาจู่ชี้นำเป็นอย่างดี
เกาะแห่งนี้ชื่อเกาะแนวปะการังดำ!
ได้ชื่อนี้เพราะรอบเกาะเต็มไปด้วยโขดหินสีดำปนเทา
รอบเกาะแนวปะการังดำมีโขดหินใต้น้ำกระจายอยู่หนาแน่น กระแสน้ำเชี่ยวกราก เมื่อก่อนยังมีชาวประมงไม่น้อยไปหาของทะเลที่นั่น
แต่ต่อมา เมื่อทรัพยากรในทะเลใกล้ฝั่งร่อยหรอลงเรื่อย ๆ อีกทั้งยังเกิดเรื่องขึ้นหลายครั้ง ผู้คนจึงค่อย ๆ เลิกไปที่นั่น
เกาเทียนเฉียงไม่คิดเลยว่า ตำแหน่งที่เจ้าแม่มาจู่ชี้นำในวันนี้จะตกอยู่บนเกาะแนวปะการังดำ
“ดูท่าว่าวันนี้คงต้องไปเกาะแนวปะการังดำสักเที่ยวแล้ว!”
เกาเทียนเฉียงสูดหายใจลึก แววตาแน่วแน่
เขารู้สึกสังหรณ์อย่างแรงว่า ของทะเลที่หาได้วันนี้จะล้ำค่ากว่าตู้หลง ปูเนย และปลากะรังเสือลายเสียอีก
หากพลาดไป เขาต้องเสียใจแน่
หลังล้างหน้าล้างตาเรียบร้อย เกาเทียนเฉียงก่อไฟในลานบ้าน ติดฟืนช่วยโจวกุ้ยหลานต้มโจ๊กทะเลหม้อใหญ่จนไอร้อนลอยกรุ่น