“พี่!”
เมื่อเห็นฉินเสวี่ยตกลงไปในทะเล ฉินเทียนเป่าก็โยนคันเบ็ดในมือทิ้งโดยไม่ลังเล เตรียมจะกระโดดลงทะเลตามไป
ในช่วงคับขัน เกาเทียนเฉียงคว้าแขนฉินเทียนเป่าไว้ แล้วออกแรงดึงเขากลับมาอย่างเต็มกำลัง
“อยากตายหรือไง! ไม่เห็นคลื่นนั่นหรือ!”
เกาเทียนเฉียงตะโกนเสียงดัง
คลื่นรอบโขดหินซัดกระหน่ำอย่างรุนแรง ลูกคลื่นมหึมาฟาดเข้ากับโขดหินจนสายน้ำกระเซ็นไปทั่ว พร้อมเสียงดังสนั่นราวฟ้าร้อง
คลื่นแรงขนาดนี้ ต่อให้ว่ายน้ำเก่งแค่ไหน หากถูกซัดเข้าไปก็ยังอันตราย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเด็กอย่างฉินเทียนเป่าเลย
“แต่พี่สาวผม...พี่ตกทะเลไปแล้ว!”
ฉินเทียนเป่าดิ้นสุดแรง เสียงร้อนรนจนแทบเปลี่ยนเป็นอีกเสียง
“อยู่เฉย ๆ! ฉันจะไปช่วยพี่เธอเอง!”
เกาเทียนเฉียงผลักฉินเทียนเป่าไปหาเกาเทียนเซิ่ง จากนั้นก็หันหลังถอดรองเท้ายาง สูดหายใจลึก แล้วพุ่งตัวดำลงไปในทะเล
บนตัวเขามีรูปเคารพราชามังกรคอยคุ้มครอง จึงเคลื่อนไหวในทะเลได้อย่างอิสระ
ไม่ว่าลมคลื่นจะแรงแค่ไหน ก็ไม่อาจทำอันตรายเขาได้
ทันทีที่เกาเทียนเฉียงลงทะเล รูปเคารพราชามังกรบนแขนขวาก็ส่องแสงวาบขึ้นอย่างเงียบเชียบ
กระแสอบอุ่นสายหนึ่งไหลทะลักออกมาจากรูปเคารพในพริบตา แล่นไปตามเส้นเลือดและแผ่ซ่านทั่วร่าง
เมื่อมีกระแสอบอุ่นโอบล้อม เกาเทียนเฉียงก็รู้สึกว่าร่างกายเบาสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
คลื่นทะเลและกระแสน้ำปั่นป่วนรอบตัวพอเข้าใกล้ ก็ถูกพลังที่มองไม่เห็นสลายไปในทันที ไม่อาจแตะต้องเขาได้อีก
ที่ทำให้เกาเทียนเฉียงประหลาดใจยิ่งกว่าคือ เมื่ออยู่ในทะเลเขากลับไม่รู้สึกอึดอัดหายใจไม่ออกหรือถูกแรงกดทับแม้แต่น้อย ราวกับกำลังยืนอยู่บนพื้นดิน
“นี่คือพลังของรูปเคารพราชามังกรหรือ?”
เกาเทียนเฉียงตื่นตะลึงอยู่ในใจ ก่อนถีบเท้าสุดแรง พุ่งทะยานไปข้างหน้ากว่าสิบเมตรในพริบตา ร่างของเขาพลิ้วไหวดุจปลาตัวใหญ่ ว่ายฝ่าคลื่นอย่างรวดเร็ว ยิ่งกว่าวิ่งบนบกเสียอีก
ขณะนั้นฉินเสวี่ยถูกคลื่นอันเชี่ยวกรากพัดห่างออกไปเรื่อย ๆ
แม้จะเติบโตมาริมทะเลตั้งแต่เด็ก แต่เธอก็ว่ายน้ำไม่เก่งนัก จึงไม่มีทางรับมือกับคลื่นที่รุนแรงขนาดนี้ได้
ร่างทั้งร่างของเธอถูกคลื่นซัดพาไปมา บ้างก็ถูกยกขึ้น บ้างก็ถูกดึงลง