เกาเทียนเฉียงล้วงถุงกระสอบใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋า แล้วค่อย ๆ แยกปูเนยตัวนี้ใส่ไว้ต่างหากอย่างทะนุถนอม
จากนั้นเขาก็หยิบพลั่วขึ้นมา ค้นหาปูรูบริเวณรอบ ๆ ต่อ
ทันใดนั้น เกาเทียนหลานที่อยู่ไม่ไกลก็ร้องเรียกขึ้นมา “พี่ รีบมาดูนี่เร็ว! ปูเขียวตัวนี้แปลกจัง ทั้งตัวเหลืองไปหมดเลย ป่วยหรือเปล่า?”
พอได้ยิน เกาเทียนเฉียงก็รีบวิ่งเข้าไปหา
เขาเห็นเกาเทียนหลานกำลังจับปูเนยสีเหลืองทองอยู่ตัวหนึ่ง
ปูเนยตัวนี้เล็กกว่าตัวที่เกาเทียนเฉียงจับได้เมื่อครู่เล็กน้อย น่าจะหนักประมาณ 1 ชั่งกว่า ๆ
แต่น้ำมันทั่วทั้งตัวของมันกระจายออกมาแล้ว ซึมเต็มข้อทุกข้อ เป็นปูเนยชั้นดีที่มีน้ำมันเต็มก้ามเช่นกัน
“เสี่ยวหลาน นี่ไม่ใช่ปูป่วยหรอก แต่เป็นปูเนยที่ล้ำค่าที่สุดในบรรดาปูเขียวต่างหาก!”
เกาเทียนเฉียงรับปูเนยตัวนั้นจากมือเกาเทียนหลาน แล้วใช้หญ้าน้ำเค็มมัดไว้อย่างระมัดระวัง
“ปูเนยเหรอ?”
เกาเทียนหลานถามอย่างสงสัย “ปูชนิดนี้แพงมากไหม?”
“แพงมาก!”
เกาเทียนเฉียงพยักหน้าแรง ๆ แล้วกล่าวว่า “ราคาของปูชนิดนี้แพงกว่าปูเขียวทั่วไปอย่างน้อย 10 เท่า!”
“ปูเนยตัวที่เธอจับได้เมื่อกี้ อย่างน้อยก็ขายได้สองสามร้อยหยวนเลย”
“จริงเหรอเนี่ย!”
เกาเทียนหลานยังไม่ทันได้พูดอะไร เกาเทียนเซิ่งที่อยู่อีกด้านก็ร้องอุทานขึ้นมาอย่างอดไม่ไหว
“เมื่อกี้ฉันก็จับปูเขียวแบบนี้ได้ตัวหนึ่งเหมือนกัน นึกว่าเป็นปูเสียเลยโยนทิ้งไปแล้ว!”
เกาเทียนเซิ่งทำหน้าหงอย รีบส่องไฟฉายก้มหน้าค้นหาบนพื้น