เกาเทียนเฉียงไม่คิดเลยว่า ก่อนจากไป เซี่ยไห่จะยังบอกพิกัดปลาหวงอวี๋ตัวใหญ่ให้เขาด้วย
แววดีใจวาบผ่านดวงตา เขารีบถามว่า “พี่เซี่ย ข่าวนี้เชื่อถือได้ไหม?”
เซี่ยไห่ตบอกตัวเองพลางตอบอย่างมั่นใจ “เชื่อถือได้แน่นอน!”
“เมื่อวานเรือสองลำในหมู่บ้านเดียวกับฉันไปจับปลาหวงอวี๋ตัวใหญ่ได้ที่นั่น แถมตัวไม่เล็กด้วย”
“ถ้าไม่ใช่เพราะน้ำมันดีเซลบนเรือหมด ฉันคงไปลองดูตั้งนานแล้ว!”
“พี่เซี่ย ขอบคุณที่บอกข่าวนี้นะ!”
เกาเทียนเฉียงประสานมือคำนับเซี่ยไห่
เซี่ยไห่โบกมือ “ไม่ต้องเกรงใจ! พวกเราก็ช่วยเหลือกันไปมาอยู่แล้ว!”
“น้องเกา ฉันไปก่อนล่ะ ไว้มีโอกาสค่อยเจอกันอีก!”
พูดจบ เซี่ยไห่ก็ปีนลงไปตามบันได พายเรือลำเล็กกลับไปยังเรือของตัวเอง
หลังยกถังน้ำมันดีเซลขึ้นเรือแล้ว เขาก็โบกมือให้เกาเทียนเฉียง ก่อนสตาร์ตเรือประมงแล่นออกจากน่านน้ำแถบนั้น
เมื่อเซี่ยไห่แล่นไปไกลแล้ว จางเสี่ยวหลงก็เดินเข้ามาหาเกาเทียนเฉียง ก่อนถามเสียงเบาว่า “เทียนเฉียง นายว่าที่เขาบอกเรื่องปลาหวงอวี๋ตัวใหญ่เชื่อถือได้ไหม?”
“น่าจะเชื่อถือได้!”
เกาเทียนเฉียงพยักหน้า “เขาไม่มีเหตุผลต้องหลอกพวกเรา อีกอย่าง ช่วงฤดูนี้ปลาหวงอวี๋ตัวใหญ่จะอพยพเข้ามาใกล้ชายฝั่งจริง ๆ ทั้งความลึกของน้ำกับกระแสน้ำตรงจุดที่เขาบอกก็สอดคล้องกัน”
“งั้นพวกเราไปลองเสี่ยงโชคกันไหม?”
“ยังไม่ต้องรีบ!”
เกาเทียนเฉียงมองเวลาแล้วพูดว่า “น่านน้ำแถบนี้มีฝูงปลาอยู่ไม่น้อย พวกเราวางอวนที่นี่ก่อนสักรอบ รอถึงช่วงบ่ายแล้วค่อยไปลองเสี่ยงโชคกัน”