ตอนที่เกาเทียนเฉียงกับพวกมาถึงบริเวณทะเลที่เซี่ยไห่พูดถึง ก็เป็นเวลาเที่ยงวันพอดี
วันนี้อากาศร้อนอย่างเหลือเชื่อ
ท้องฟ้าไร้เมฆสุดลูกหูลูกตา บนผืนน้ำแทบไม่มีลม แสงแดดส่องลงมาตรง ๆ จนดาดฟ้าร้อนระอุ หากเดินเท้าเปล่าขึ้นไปคงพุพองได้
เกาเทียนเฉียงเหลือบมองเทอร์โมมิเตอร์ในห้องคนขับ อุณหภูมิกลางทะเลตอนนี้สูงถึง 41 องศา
จางเสี่ยวหู่ใช้มือพัดคอเสื้อ อดบ่นไม่ได้ว่า “อากาศบ้าอะไรกันเนี่ย! ร้อนจนจะตายอยู่แล้ว!”
เกาเทียนเฉียงหัวเราะ “ช่วยไม่ได้ ตอนนี้เป็นช่วงหน้าร้อนที่สุด แถมกลางทะเลก็ไม่มีที่บังแดด ร้อนเป็นธรรมดา!”
จางเสี่ยวหู่มองเกาเทียนเฉียงด้วยสีหน้าประหลาดใจแล้วถามว่า “เทียนเฉียง ทำไมฉันเห็นนายไม่มีเหงื่อเลยสักหยด ไม่ร้อนหรือไง?”
เสื้อผ้าของเขาชุ่มเหงื่อไปหมดแล้ว แต่เกาเทียนเฉียงกลับไม่มีร่องรอยว่าเหงื่อออกเลย
เกาเทียนเฉียงยิ้มน้อย ๆ “ฉันทนร้อนได้ดีกว่าคนทั่วไป ก็เลยไม่ค่อยมีเหงื่อ”
ที่จริงแล้ว สาเหตุที่เขาไม่เหงื่อออกเป็นเพราะรูปสลักเจ้าแม่หม่าโจ่วกับรูปเคารพราชามังกร ร่างกายของเขาถูกปรับเปลี่ยนด้วยรูปเคารพศักดิ์สิทธิ์ทั้งสอง จนสมรรถภาพทุกด้านเหนือกว่าคนทั่วไปมาก
อย่าว่าแต่ 41 องศาเลย ต่อให้ 51 องศาเขาก็ยังทนไหว!
นอกจากพวกเกาเทียนเฉียงแล้ว บริเวณทะเลแถบนี้ยังมีเรือประมงอีกไม่น้อย มองไกล ๆ ก็น่าจะมีอย่างน้อยสิบกว่าลำ
ดูจากท่าทางแล้ว เรือประมงเหล่านี้คงได้ยินข่าวเรื่องปลาเหลืองใหญ่ จึงพากันมาที่นี่
เกาเทียนเฉียงไม่ได้เข้าไปเบียดอยู่ท่ามกลางเรือ แต่ให้จางเสี่ยวหู่ขับเรือไปยังมุมหนึ่งทางตะวันออกที่ไม่ค่อยมีคน แล้วหย่อนอวนลงในจุดที่ห่างจากกลุ่มเรือ