ไม่ใช่แค่เกาเทียนเซิ่งเท่านั้น คนอื่น ๆ บนเรือพอได้ยินเกาเทียนเฉียงพูดถึงอันตรายร้ายแรงขนาดนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
“โธ่เอ๊ย แค่ไม่กี่นาทีก็ทำให้คนตายได้เลยเหรอ เจ้านี่น่ากลัวขนาดนั้นเชียว?”
“ไม่นึกเลยว่าในทะเลจะมีหมึกสายพิษร้ายแรงขนาดนี้ วันนี้ได้เปิดหูเปิดตาจริง ๆ!”
“โชคดีที่เมื่อกี้อาเซิ่งใส่ถุงมือไว้ ไม่อย่างนั้นคงไม่อยากนึกถึงผลที่จะตามมาเลย!”
จางเสี่ยวหลงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็เหงื่อเย็นไหลพลั่กเช่นกัน “ให้ตายเถอะ! เจ้านี่มีพิษร้ายแรงขนาดนี้เลยเหรอ? ก่อนหน้านี้ฉันก็เคยเห็นหมึกสายที่มีวงแหวนสีน้ำเงินตรงท่าเรือ นึกว่าเป็นแค่หมึกสายตัวเล็กธรรมดาเสียอีก!”
“เมื่อก่อนก็ไม่มีใครบอกนี่นา!”
จางเสี่ยวหู่เองก็ยังรู้สึกหวาดหวั่นไม่หาย “ถ้าโดนเจ้านี่กัดเข้าไป คงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองตายได้ยังไง!”
ในปี 1998 ผู้คนในประเทศยังรู้จักหมึกสายวงแหวนสีน้ำเงินกันน้อยมาก คนส่วนใหญ่แทบไม่รู้จักมันเลย
โชคดีที่หมึกสายวงแหวนสีน้ำเงินไม่ได้กระจายอยู่ทั่วประเทศ มีเพียงไม่กี่พื้นที่เท่านั้นที่พบได้ เหตุการณ์ถูกมันต่อยจึงเกิดขึ้นไม่บ่อยนัก
แต่ถ้าเผชิญเข้าจริง ๆ ก็ถึงชีวิตได้เลย
เพราะฉะนั้นจะประมาทไม่ได้เด็ดขาด!
เกาเทียนเฉียงมีสีหน้าเคร่งขรึม กำชับทุกคนว่า “จำไว้ให้ดี ตอนคัดแยกสัตว์น้ำที่จับมาได้ ต้องใส่ถุงมือทุกครั้ง! ต่อไปถ้าเจอสัตว์น้ำที่ไม่รู้จัก ห้ามใช้มือเปล่าไปจับเด็ดขาด!”
ทุกคนพากันพยักหน้ารับ ตอนคัดแยกจึงระมัดระวังยิ่งกว่าเมื่อครู่อย่างเห็นได้ชัด
ทุกครั้งที่หยิบหมึกสายหรือหมึกกระดองขึ้นมา พวกเขาจะพลิกดูเสียก่อนว่ามีวงแหวนสีน้ำเงินหรือไม่