บทที่ 72 ประเมินสมบัติ
จางจื้อหมิงทำงานประเมินสมบัติมานานกว่า 40 ปีแล้ว
สมัยหนุ่มเขาเคยทำงานประเมินโบราณวัตถุที่พิพิธภัณฑ์พระราชวังต้องห้าม ต่อมาถูกกลุ่มธุรกิจตระกูลโม่ทุ่มเงินก้อนโตดึงตัวมา รับผิดชอบประเมินเครื่องประดับ หยก และโบราณวัตถุโดยเฉพาะ
ด้วยความเชี่ยวชาญที่ยอดเยี่ยม จางจื้อหมิงจึงมีสถานะสูงส่งในวงการ ทั่วประเทศมีนักประเมินสมบัติที่เทียบชั้นกับเขาได้ไม่เกินห้าคน
คนในวงการต่างรู้ดีว่าจางจื้อหมิงมีสายตาเฉียบคมราวกับตาทิพย์
ไม่ว่าจะเป็นของแท้หรือของปลอม หรือคุณภาพเป็นอย่างไร เขาเพียงมองแวบเดียวก็วินิจฉัยได้แม่นยำเกือบทั้งหมด
โม่เหวินฮ่าวนับถือจางจื้อหมิงมาก ทุกครั้งที่มาขอคำชี้แนะ เขาจะวางตัวสุภาพเสมอ
“ผู้อาวุโสจาง ผมมีของชิ้นหนึ่ง อยากรบกวนให้ท่านช่วยดูหน่อยครับ!”
โม่เหวินฮ่าวเดินเข้ามาในห้องทำงาน แล้วกล่าวกับจางจื้อหมิงอย่างสุภาพ
จางจื้อหมิงกำลังส่องหยกเนไฟรต์ชิ้นหนึ่งผ่านแว่นขยาย โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้า เขาพูดส่ง ๆ ว่า “คราวนี้เอาของห่วยอะไรมาอีกล่ะ? ทับทิมชิ้นก่อนนั่น สีสันแบบนั้นยังกล้าเอามาให้ฉันดูอีกหรือ?”
โม่เหวินฮ่าวยิ้มแห้ง ๆ “ผู้อาวุโสจาง คราวนี้เป็นสมบัติแน่นอนครับ ไม่ทำให้ท่านผิดหวังแน่!”
“หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น!”
จางจื้อหมิงแค่นเสียง แล้วค่อยวางแว่นขยายลงและเงยหน้าขึ้น
สายตาของเขากวาดผ่านเกาเทียนเฉียง ก่อนกลับมาหยุดที่โม่เหวินฮ่าว เขาขยับแว่นแล้วเอ่ยเสียงเรียบ “สมบัติอะไรล่ะ? เอาออกมาให้ฉันดูสิ!”