เกาเทียนเฉียงไม่ได้รีบติดต่อโม่เหวินฮ่าว เขาเรียกรถก่อน แล้วมุ่งหน้าไปยังสถานีตำรวจเมืองจิงไห่ ตั้งใจเอาอาหารทะเลไปฝากหวังเทา เพื่อกระชับความสัมพันธ์
อาหารทะเลถุงนี้เขาจงใจเก็บไว้ในมิติ ข้างในมีปลาจาระเม็ดขาวหลายตัว กุ้งลายเสือ 500 กรัม และปลาหมึกอีกหลายตัว
เวลาในมิติหยุดนิ่ง สิ่งของตอนใส่เข้าไปเป็นอย่างไร พอเอาออกมาก็ยังเป็นอย่างนั้น สดยิ่งกว่าแช่ในตู้เย็นเสียอีก
หวังเทากำลังจัดการเอกสารอยู่ในห้องทำงาน พอได้ยินว่าเกาเทียนเฉียงมา เขาก็วางงานในมือลงทันทีแล้วเดินออกไป
“น้องเกา มาได้ยังไงล่ะ?”
เกาเทียนเฉียงยื่นถุงในมือให้หวังเทา พลางยิ้มกล่าวว่า “พี่หวัง เมื่อวานผมออกทะเลไปจับอาหารทะเลมานิดหน่อย วันนี้พอดีเอามาขายในจิงไห่ เลยแวะเอามาฝากพี่ด้วย เอากลับไปลองชิมดูนะครับ!”
“ไม่ได้ ๆ!”
หวังเทาโบกมือซ้ำ ๆ สีหน้าเคร่งขรึม “รับไว้ไม่ได้ เรามีกฎระเบียบ!”
เกาเทียนเฉียงยัดถุงใส่มือหวังเทาแล้วกล่าวว่า “พี่หวัง ผมรู้ว่าพวกพี่มีกฎเข้มงวด แต่ของนี่ไม่ใช่ของที่ผมซื้อมา เป็นของที่ผมจับได้เองจากทะเล”
“ผมเป็นชาวประมง ให้ปลาเพื่อนกินสักสองสามตัว คงไม่ผิดระเบียบหรอกมั้งครับ?”
“ถ้าพี่ไม่รับแม้แต่ของแค่นี้ ต่อไปผมคงไม่กล้ามาหาพี่แล้ว”
หวังเทาปฏิเสธอยู่พักใหญ่ พอเห็นว่าเกาเทียนเฉียงยืนกราน ทั้งยังตรวจดูแล้วว่าอาหารทะเลในถุงไม่ได้มีราคาแพงเป็นพิเศษ เขาจึงยอมรับไว้แบบเสียไม่ได้
“เอาละ งั้นพี่ไม่เกรงใจแล้วนะ!”
หวังเทาถือถุงไว้ในมือ พลางยิ้มกล่าวว่า “พี่สะใภ้เธอไปทำงานต่างเมือง พรุ่งนี้ถึงจะกลับ”