พอสองพี่น้องเกาเทียนเฉียงกลับถึงบ้าน ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
ระหว่างทางมืดจนมองอะไรแทบไม่เห็น
ชนบทในยุค 90 ยังมีสิ่งอำนวยความสะดวกไม่เจริญเท่าคนรุ่นหลังมากนัก
หมู่บ้านส่วนใหญ่ไม่มีไฟถนน เวลาออกจากบ้านจึงต้องใช้ไฟฉาย ไม่อย่างนั้นก็มองทางไม่เห็น
เกาเทียนเฉียงกับเกาเทียนเซิ่งเพิ่งเดินมาถึงหน้าบ้าน ก็เห็นเกาเทียนหลานยืนเขย่งปลายเท้าอยู่ตรงประตูรั้ว คอยชะเง้อมองไปทางถนน สีหน้าร้อนใจ
พอเห็นเงาของพี่น้องทั้งสอง ดวงตาเกาเทียนหลานก็เป็นประกายขึ้นทันที เธอรีบวิ่งเข้ามาหา
“พี่ใหญ่ น้องเล็ก ในที่สุดพวกพี่ก็กลับมาแล้ว!”
“ทำไมถึงกลับมาดึกขนาดนี้ ฟ้ามืดหมดแล้วนะ!”
เธอวิ่งมาถึงตรงหน้า ถึงได้เห็นว่าทั้งตัวของทั้งสองเปื้อนโคลนไปหมด
ทั้งผม ใบหน้า และเสื้อผ้า ไม่มีตรงไหนสะอาดเลย
“นี่พวกพี่ตกบ่อโคลนมาหรือไง ทำไมถึงเละเทะแบบนี้!”
“ไม่เป็นไร แค่ไปขุดของมานิดหน่อยตรงหาดเลน”
เกาเทียนเฉียงยิ้ม “พวกเธอรอกันจนร้อนใจแล้วใช่ไหม?”
“ก็ใช่น่ะสิ! ฉันกับแม่เตรียมถือไฟฉายไปตามหาพวกพี่ที่ทะเลแล้ว!”
เกาเทียนหลานบ่นอย่างไม่พอใจ
“เห็นไหม กลับมาอย่างปลอดภัยแล้วนี่”
เกาเทียนเฉียงยื่นมือไปขยี้หัวเธอเบา ๆ พลางยิ้มกล่าว “ไม่ต้องห่วง พี่รู้ตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่”
เกาเทียนหลานพยักหน้า ก่อนจะสังเกตเห็นถังน้ำใบใหญ่สองใบที่ทั้งคู่หิ้วอยู่ในมือ จึงถามอย่างสงสัย “ตกลงพวกพี่ขุดอะไรได้กันแน่ ทำไมถึงไปนานขนาดนี้?”
เกาเทียนเซิ่งอดใจไม่ไหวมานานแล้ว เขารีบขยับเข้ามา สีหน้าเต็มไปด้วยความภูมิใจ “พี่สาว ลองทายดูสิ!”
เกาเทียนหลานปรายตามองเขาแล้วเดาส่ง ๆ “ปูเขียวเหรอ?”
เกาเทียนเซิ่งหัวเราะหึ ๆ เชิดหน้าจนแทบจะลอยขึ้นฟ้า “ปูเขียวจะไปมีค่าอะไร?”
“จะบอกให้ วันนี้ผมกับพี่ใหญ่ขุดตู้หลงได้ตั้งร้อยกว่าชั่ง!”
“ตู้หลง!”
ดวงตาเกาเทียนหลานเบิกกว้างเป็นวงกลมทันที
เธอยกมือปิดปากโดยไม่รู้ตัว แล้วอุทานเสียงเบา “ตู้หลงที่ขายได้ตั้งหลายสิบหยวนต่อชั่งนั่นน่ะหรือ?”
“ก็ใช่น่ะสิ!”
เกาเทียนเซิ่งยืดอก สีหน้าภาคภูมิใจ “พี่ใหญ่บอกว่าตู้หลงที่เราจับได้ตัวใหญ่ อย่างน้อยก็น่าจะขายได้เจ็ดแปดพันหยวน!”