พอได้ยินคำพูดของฉินเสวี่ย เกาเทียนเฉียงก็ชะงักไปทันที ก่อนจะหันไปมองเธอแวบหนึ่ง
ฉินเสวี่ยพูดจบก็หันหน้าหนีไปแล้ว สายตามองออกไปยังทุ่งนากว้างสุดลูกหูลูกตานอกหน้าต่างรถ ปลายหูแดงระเรื่อเล็กน้อย
เกาเทียนเฉียงยกมุมปากขึ้นนิด ๆ ก่อนถามยิ้ม ๆ ว่า “ฉันไม่ได้เรียนโรงเรียนเดียวกับพวกเธอ ไปแล้วจะดูแปลกไหม?”
“จะแปลกตรงไหนล่ะ!”
ฉินเสวี่ยหันกลับมาแล้วพูดว่า “งานเลี้ยงเปิดให้คนทั่วไปเข้าร่วมได้ บัณฑิตทุกคนพาครอบครัวหรือเพื่อนมาได้ทั้งนั้น เพื่อนร่วมชั้นฉันหลายคนก็จะพาคนมาด้วย!”
เธอมองเกาเทียนเฉียง สีหน้าดูน่าสงสารอยู่บ้าง “ฉันไม่มีญาติอยู่จิงไห่สักเท่าไร มีแค่คุณคนเดียวที่รู้จัก”
“ถ้าคุณไม่มา ฉันก็คงต้องนั่งแทะเมล็ดแตงอยู่คนเดียวตรงมุมห้องแล้ว!”
เกาเทียนเฉียงถูกคำพูดของฉินเสวี่ยทำให้ขำ จึงยิ้มตอบตกลง “ได้ ถึงตอนนั้นฉันจะไปเป็นเพื่อนเธอ!”
ฉินเสวี่ยตาเป็นประกาย “จริงนะ?”
“จะหลอกเธอไปทำไมล่ะ!”
เกาเทียนเฉียงยิ้ม “แต่ที่บ้านฉันไม่มีเสื้อผ้าใส่เท่าไร เช้าวันเสาร์เธอต้องไปซื้อชุดกับฉันก่อนนะ!”
“ไม่มีปัญหา! ค่าเสื้อผ้าฉันจ่ายเอง ถือเป็นคำขอบคุณคุณก็แล้วกัน!”
ฉินเสวี่ยตอบอย่างใจกว้าง
ตอนนี้เธอไม่ขัดสนเรื่องเงินเลย
ในฐานะผู้จัดการทั่วไปของบริษัทอาหารทะเลเทียนโย่ว เงินเดือนที่เกาเทียนเฉียงจ่ายให้เธอไม่น้อยเลย
แค่เงินเดือนพื้นฐานก็เดือนละ 5,000 หยวนแล้ว มากกว่าเงินเดือนทั้งปีของคนงานทั่วไปเสียอีก!
เสื้อผ้าแค่ชุดเดียวจะนับเป็นอะไรได้!
ระหว่างทาง เกาเทียนเฉียงกับฉินเสวี่ยคุยกันหัวเราะกันไปเรื่อย ๆ เผลอแป๊บเดียวก็กลับถึงหมู่บ้านสือถัง
ตอนนั้นเป็นเวลาสองทุ่มกว่า ฟ้ามืดสนิทแล้ว ใต้โคมไฟถนนตรงปากหมู่บ้านไม่มีใครอยู่เลยสักคน