การจากไปอย่างไม่คาดฝันของจางไห่จวิน ทำให้บรรยากาศสงบสุขในหมู่บ้านหนักอึ้งขึ้นไม่น้อย
แต่ถึงอย่างนั้น!
คนตายไม่อาจฟื้นคืน ชีวิตก็ยังต้องดำเนินต่อไป
เช้าวันถัดมา เกาเทียนเฉียงออกไปจับปลาที่ท่าเรือตามปกติ
แม้พายุไต้ฝุ่นครั้งนี้จะทำให้ผู้คนต้องเสียชีวิตไปกว่าสิบคน แต่ยามเช้าตรู่ก็ยังมีชาวประมงไม่น้อยออกเรือเหมือนเช่นเคย
ช่วยไม่ได้!
ชาวประมงต้องพึ่งพาทะเลหาเลี้ยงชีพ
ต่อให้ทะเลอันตรายเพียงใด พวกเขาก็ต้องออกเรือหาเลี้ยงปากท้อง ไม่อย่างนั้นคนทั้งบ้านก็ไม่มีอะไรกิน
ยังดีที่พายุไต้ฝุ่นบนเกาะเชียนซิงมาเร็วไปเร็ว เพียงวันเดียวก็สลายไปจนหมด
ระหว่างทางไปท่าเรือ เกาเทียนเซิ่งเหลือบมองห่อผ้าสีดำในมือของเกาเทียนเฉียง แล้วถามอย่างสงสัยว่า “พี่ครับ ในนี้ใส่อะไรไว้เหรอ?”
เกาเทียนเฉียงตบห่อผ้าในมือเบา ๆ แล้วยิ้มตอบ “เดี๋ยวก็รู้เอง!”
เมื่อเกาเทียนเฉียงพาเกาเทียนเซิ่งกับโจวเจี๋ยมาถึงท่าเรือ จางเสี่ยวหลงกับพวกก็มาถึงกันก่อนแล้ว
เมื่อทุกคนมารวมตัวกัน ก็ขึ้นเรือผิงอันและออกจากท่า มุ่งหน้าไปทางตะวันออกเฉียงใต้ของอ่าวเยว่หยา
เรือแล่นไปได้ยี่สิบกว่านาที เกาเทียนเฉียงก็เรียกทุกคนบนเรือมาประชุมกันบนดาดฟ้า
“ทุกคน มารวมกันหน่อย!”
เกาเทียนเฉียงยืนอยู่กลางดาดฟ้า มือถือห่อผ้าสีดำที่เอามาจากบ้าน
ทุกคนมองด้วยความสงสัย ก่อนจะยิ้มถาม “พี่เฉียง มีเรื่องอะไรลึกลับขนาดนั้น ถึงกับต้องเรียกประชุมเลยเหรอ?”