เกาเทียนเฉียงกับพวกใช้เวลากว่าหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็ขนสัตว์น้ำที่จับมาได้ทั้งหมดเข้าไปยังสถานีรับซื้อจนเสร็จ
จากนั้นฉินเสวี่ยก็ถือสมุดบัญชี พาพนักงานของสถานีรับซื้อช่วยกันชั่งน้ำหนักสัตว์น้ำที่จับมาได้ตรงนั้น
แม้ครั้งนี้เกาเทียนเฉียงกับพวกจะออกทะเลเพียงสามวัน แต่ของที่จับมาได้กลับไม่น้อยเลย
ฉินเสวี่ยกับพนักงานใช้เวลากว่าหนึ่งชั่วโมง กว่าจะชั่งน้ำหนักสัตว์น้ำทั้งหมดเสร็จก็ปาเข้าไปบ่ายโมงแล้ว
“เทียนเฉียง ชั่งของที่จับมาได้ทั้งหมดเสร็จแล้ว นี่คือรายการ ลองดูสิ!”
ฉินเสวี่ยยื่นสมุดบันทึกเล่มหนึ่งให้เกาเทียนเฉียง
เกาเทียนเฉียงรับสมุดมาแล้วก้มดู
ปลาเบ็ดเตล็ด 3,200 จิน ปลาจานดำ 7,200 จิน ปลาหิน 4,200 จิน ปลาหมึกจรวด 15,200 จิน ปลากะพงตาโต 12,000 จิน ปูเขียว 410 จิน ปลาเหลืองใหญ่ 1,200 จิน และม้าน้ำ 120 จิน
สัตว์น้ำที่จับมาได้ทั้งหมดรวมกันมี 43,430 จิน
“เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?”
เกาเทียนเฉียงเผยสีหน้าประหลาดใจ
เขารู้อยู่แล้วว่าครั้งนี้จับสัตว์น้ำมาได้ไม่น้อย แต่พอเห็นตัวเลขนี้ก็ยังอดตกใจไม่ได้
ถ้าคิดตามราคาตลาดตอนนี้ สัตว์น้ำหนักกว่าสี่หมื่นสามพันจินเหล่านี้ อย่างน้อยก็ขายได้แปดถึงเก้าแสนหยวน!
พูดอีกอย่างก็คือ!
เงินที่พวกเขาหาได้จากเที่ยวนี้มากพอจะซื้อเรือผิงอันได้ถึงสองลำเลย!
จางเสี่ยวหลงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นท่าทางประหลาดใจของเกาเทียนเฉียงก็ถามอย่างสงสัยว่า “เป็นอะไรไป? มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?”
“ดูเองก็รู้แล้ว!”
เกาเทียนเฉียงยิ้มพลางยื่นสมุดบันทึกในมือให้จางเสี่ยวหลง
จางเสี่ยวหลงรับไปดูแวบหนึ่ง ดวงตาเบิกกว้างทันที ก่อนจะร้องออกมาอย่างอดไม่อยู่