โจวกุ้ยหลานถูกคำถามกะทันหันของเกาเทียนเฉียงทำเอาชะงักไปนานกว่าจะได้สติ
เธอค่อย ๆ เอ่ยถามว่า “ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะ?”
“ทำไมน่ะหรือ?”
เกาเทียนเฉียงหัวเราะเยาะตัวเอง
“แม่ว่าทำไมล่ะครับ?”
“ผมคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าคนเป็นแม่จะทำกับลูกแท้ ๆ ของตัวเองถึงขนาดนี้ได้ยังไง!”
“แม่ก็เห็นท่าทางของเฉินซิ่วเหลียนเมื่อครู่แล้ว เธอไม่เคยมองพวกเราเป็นหลานแท้ ๆ เลยด้วยซ้ำ!”
“ในสายตาเธอ มีแค่เกาเทียนเจี๋ยกับเกาเทียนชื่อเท่านั้นที่เป็นหลานแท้ ๆ!”
“พวกเราสู้พวกเขาไม่ได้แม้แต่เส้นผมสักเส้น!”
“เว้นเสียแต่ว่าพ่อผมไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของเธอ ไม่อย่างนั้นผมคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าทำไมเธอถึงลำเอียงได้ถึงขนาดนี้!”
เกาเทียนเฉียงกำหมัดแน่น แววตาเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง
ที่จริงแล้ว ตั้งแต่ชาติก่อนเขาก็สงสัยมาตลอดว่าเกาเจี้ยนกั๋วเป็นลูกแท้ ๆ ของเฉินซิ่วเหลียนหรือไม่
เพราะเฉินซิ่วเหลียนลำเอียงเข้าข้างครอบครัวของอารองเกาเจี้ยนจวินอย่างเหลือเกิน!
ความลำเอียงนี้เกินกว่าเหตุผลปกติไปมาก ถึงขั้นแทบจะไร้มนุษยธรรม
ชาติก่อน เกาเจี้ยนกั๋วตรากตรำทำงานหนักเกินไปเป็นเวลานาน จนโชคร้ายป่วยเป็นมะเร็งและต้องใช้เงินผ่าตัดอย่างเร่งด่วน
หลังเฉินซิ่วเหลียนรู้เรื่องนี้ ไม่เพียงไม่ยอมควักเงินสักหยวนให้เกาเจี้ยนกั๋วรักษาโรค แต่ยังแอบยึดเงินที่เกาเทียนเฉียงให้พ่อไว้เป็นค่ารักษาไปอีกด้วย
คำพูดของเธอก็คือ เกาเจี้ยนกั๋วใกล้ตายอยู่แล้ว จะเอาเงินไปทิ้งเปล่า ๆ ทำไม!
สู้เก็บเงินไว้ให้เกาเทียนชื่อ หลานชายคนโปรดของเธอ ยังจะดีกว่าเอาไปจ่ายค่ารักษาเกาเจี้ยนกั๋ว
ท้ายที่สุด เพราะเฉินซิ่วเหลียนปิดบังเรื่องนี้ เกาเจี้ยนกั๋วจึงป่วยตายอยู่ในบ้านทั้งเป็น
ส่วนเฉินซิ่วเหลียนกลับนำเงินที่เกาเทียนเฉียงให้ไว้รักษาเกาเจี้ยนกั๋ว ไปซื้อรถให้เกาเทียนชื่อ
แม่แท้ ๆ จะทำเรื่องแบบนี้ได้จริงหรือ?
นอกจากท่าทีผิดปกติของเฉินซิ่วเหลียนที่มีต่อเกาเจี้ยนกั๋วแล้ว รูปร่างหน้าตาของพี่น้องเกาเจี้ยนกั๋วกับเกาเจี้ยนจวินก็เป็นอีกเหตุผลที่ทำให้เกาเทียนเฉียงสงสัย
ตามหลักแล้ว ต่อให้พี่น้องแท้ ๆ จะหน้าตาไม่เหมือนกัน อย่างน้อยก็ควรมีเค้าคล้ายกันอยู่บ้าง