“ไอ้สารเลวนั่น! แอบตามพวกเรามาตั้งแต่เมื่อไรกัน!”
ทุกคนบนเรือต่างโกรธจนควันออกหู
ก่อนหน้านี้พวกเขาก็เห็นเรือประมงลำหนึ่งตามอยู่ห่าง ๆ แล้ว
ตอนแรกนึกว่าเป็นเรือประมงที่บังเอิญแล่นผ่านมา ใครจะคิดว่าคนบนเรือจะเป็นไอ้สารเล่าลู่เฉียง
จางเสี่ยวหลงยืนอยู่ข้างกราบเรือ ชี้หน้าด่าลู่เฉียงอย่างไม่ไว้หน้าว่า “ลู่เฉียง แกยังมียางอายอยู่ไหมวะ? แอบตามพวกเราก็แล้วไปเถอะ ยังกล้ามาแย่งปลาแบบโจ่งแจ้งอีก!”
ลู่เฉียงยืนอยู่หัวเรือ สะบัดก้นบุหรี่ลงทะเล ก่อนจะหัวเราะเยาะ “จางเสี่ยวหลง พูดแบบนี้ไม่ถูกแล้ว!”
“ทะเลก็ไม่ใช่บ้านแกสักหน่อย แกมาได้ แล้วฉันจะมาไม่ได้หรือไง?”
“แกจับปลาของแก ฉันจับปลาของฉัน แล้วมันไปเกี่ยวอะไรกับแก?”
พูดจบ ลู่เฉียงก็โบกมือให้ลูกน้องอย่างวางอำนาจ “หย่อนอวนต่อไป ไม่ต้องไปสนพวกมัน!”
“แก!”
จางเสี่ยวหลงโกรธจนหน้าเขียวคล้ำ
“อย่าไปถือสาคนแบบนั้นเลย!”
เกาเทียนเฉียงเดินเข้ามาตบไหล่จางเสี่ยวหลงเบา ๆ แล้วพูดอย่างใจเย็น “พี่หลง ไม่เห็นต้องไปโมโหกับคนแบบนี้เลย”
จางเสี่ยวหลงถลึงตาใส่ลู่เฉียงอย่างดุดัน ก่อนจะหันหลังเข้าห้องบังคับเรือ แล้วขับเรือประมงมุ่งหน้าไปยังตำแหน่งที่เกาเทียนเฉียงบอก
แต่ไม่นานนัก เรือของลู่เฉียงก็แล่นตามมาอีกครั้ง โดยรักษาระยะห่างจากพวกเขาไว้ราว 100-200 เมตรตลอดเวลา
จางเสี่ยวหู่กัดฟันกรอดด้วยความโมโห “ให้ตายสิ ถ้าไม่แสดงเขี้ยวเล็บบ้าง แกคงคิดว่าฉันเป็นแมวป่วยสินะ!”