เมื่อได้ยินเกาเทียนเฉียงเอ่ยชม จางเสี่ยวหลงก็ยิ้มกว้าง “ฉันคลุกคลีอยู่กับทะเลมาตั้งหลายปี แค่นี้มองออกอยู่แล้ว!”
เกาเทียนเฉียงยิ้มบาง ๆ พลางกวาดตามองผิวน้ำ “พี่หลง เตรียมตัวกันหน่อย พวกเราจะลงอวนที่นี่!”
“ได้!”
จางเสี่ยวหลงพยักหน้า ก่อนหันไปโบกมือให้ทุกคนบนดาดฟ้า แล้วเริ่มสั่งการให้ลงอวน
คราวนี้เจ้าแม่มาจู่ชี้นำให้จับสัตว์น้ำบริเวณก้นทะเล ความลึกระดับนี้ทำได้เพียงใช้แหอวนลากจับเท่านั้น
ภายใต้การสั่งการของจางเสี่ยวหลง ทุกคนก็หย่อนแหอวนลากลงทะเลอย่างรวดเร็ว
จากนั้นเกาเทียนเฉียงก็ขับเรือประมงลากอวนไปตามผิวน้ำด้วยตัวเอง
ลากอวนอยู่อย่างนั้นเต็ม ๆ สามชั่วโมง ในไม่ช้าก็ถึงหนึ่งทุ่ม
ตอนนี้ฟ้ามืดสนิทแล้ว
คืนนี้พระจันทร์กลมโต แสงจันทร์สุกสกาวลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้ายามค่ำคืน สาดแสงสีเงินลงมา ทำให้ผิวน้ำทั่วทั้งทะเลระยิบระยับ
เมื่อเห็นว่าได้เวลาแล้ว เกาเทียนเฉียงก็หันไปบอกจางเสี่ยวหลงทันที “พี่หลง ดึงอวนขึ้นได้แล้ว!”
จางเสี่ยวหลงได้ยินดังนั้นก็รีบดับก้นบุหรี่ในมือ ก่อนตะโกนเรียกทุกคน “พี่น้อง ดึงอวนขึ้น! เร็ว ๆ หน่อย ทำเสร็จไวก็ได้กลับบ้านไว!”
“ได้!”
ทุกคนขานรับพร้อมกัน แล้วเริ่มลงมือทำงานทันที
หลังออกทะเลด้วยกันมาพักใหญ่ ตอนนี้ทุกคนประสานงานกันได้คล่องแคล่วขึ้นเรื่อย ๆ
ไม่นาน แหอวนลากจากใต้ทะเลก็ถูกดึงขึ้นมา
ตาข่ายเปียกชุ่มมีน้ำทะเลหยดลงมา ข้างในเต็มไปด้วยสัตว์น้ำแน่นขนัดจนมองแทบไม่เห็นช่องว่าง