เกาเทียนเฉียงกับพี่น้องตระกูลจางขนปลาเหลืองใหญ่และปลาหงโหย่วทั้งหมดใส่ลังโฟม จากนั้นก็เรียกรถบรรทุก แล้วมุ่งหน้าเข้าอำเภอทั้งคืน
พอไปถึงร้านอาหารหงซิงก็เลยสองทุ่มมาแล้ว
เกาเทียนเฉียงรออยู่ที่ประตูหลังร้านอาหารไม่นาน โจวเฉาเซิงก็เดินออกมา ข้างกายยังมีชายวัยกลางคนที่ไม่คุ้นหน้าอีกคน
ชายวัยกลางคนผู้นี้อายุราวสี่สิบปี สวมเสื้อแจ็กเก็ตสีเข้ม สวมนาฬิกาโรเล็กซ์ราคาแพงไว้ที่ข้อมือ ท่าทางสง่างามไม่ธรรมดา
ชายผู้นี้ชื่อจ้าวตงไหล เป็นเพื่อนสนิทของโจวเฉาเซิง เขาทำธุรกิจอาหารอยู่ในจิงไห่เช่นกัน และมีทรัพย์สินมากกว่าโจวเฉาเซิงไม่น้อย
“น้องเกา ดึกดื่นป่านนี้ยังเอาของมาส่งให้ฉัน แสดงว่าต้องได้ของดีมาอีกแล้วสินะ?”
โจวเฉาเซิงยิ้มพลางจับมือกับเกาเทียนเฉียง
เกาเทียนเฉียงยิ้มและพยักหน้า “พี่โจวทายถูกแล้ว! วันนี้ผมออกทะเลกับพี่น้องสองสามคน ได้ของดีมาจริง ๆ”
“โอ้? ของดีอะไรล่ะ หรือว่าจะเป็นปลาเก๋าแดงชั้นยอดอีกแล้ว?”
ดวงตาของโจวเฉาเซิงเป็นประกาย
“เกือบจะใช่ครับ!”
เกาเทียนเฉียงหันไปพยักพเยิดให้จางเสี่ยวหลงที่อยู่บนรถบรรทุก
จางเสี่ยวหลงกับจางเสี่ยวหู่รีบยกลังเก็บความเย็นลงมาจากรถแล้วเปิดออก
โจวเฉาเซิงก้มลงมอง รอยยิ้มบนใบหน้าพลันจางลง แววตาเผยความผิดหวังเล็กน้อย “ปลาหงโหย่วหรือ! สภาพดี ขนาดก็ใหญ่ พอใช้ได้อยู่!”
“พี่โจว อย่าเพิ่งรีบครับ ยังมีอีก!”
เกาเทียนเฉียงยิ้มบาง ๆ แล้วก้มลงเปิดลังเก็บความเย็นอีกใบ