เกาเทียนเฉียงเห็นแววตาเลื่อมใสของจางเสี่ยวหลง ก็ยิ้มพลางโบกมือ “พี่หลงพูดเกินไปแล้ว ผมก็แค่ชาวประมงธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น!”
จางเสี่ยวหลงส่ายหน้า “ถ้านายเป็นชาวประมงธรรมดา พวกเราก็คงนับว่าเป็นชาวประมงไม่ได้แล้ว!”
เขาไม่เคยเห็นชาวประมงธรรมดาคนไหนมีฝีมืออย่างเกาเทียนเฉียงมาก่อนเลย!
เกาเทียนเฉียงยิ้มบาง ๆ แล้วเปลี่ยนเรื่อง “พี่หลง ดึกแล้ว พวกเรารีบกลับกันเถอะ!”
“คืนนี้ยังต้องเข้าอำเภอกันอีก!”
ปลาหวงแปะคุณภาพเยี่ยมก็เหมือนปลาเหลืองใหญ่ ยิ่งสด ราคาก็ยิ่งแพง!
เกาเทียนเฉียงตั้งใจว่าพอกลับถึงท่าเรือ จะเรียกรถทันที แล้วขนปลาเหลืองใหญ่พวกนี้เข้าไปขายให้โจวเฉาเซิงในตัวอำเภอ
แบบนี้ถึงจะขายปลาเหลืองใหญ่ได้ราคาสูงที่สุด!
จางเสี่ยวหลงเข้าใจเรื่องนี้ดี จึงตะโกนไปทางห้องคนขับทันที “เสี่ยวหู่ รีบขับเรือ! เราต้องกลับถึงท่าเรือให้เร็วที่สุด!”
“ได้เลย!”
จางเสี่ยวหู่ขานรับ ก่อนหันหัวเรือแล้วมุ่งหน้าไปยังท่าเรืออ่าวเยว่หยาด้วยความเร็วสูงสุด
หลังโคลงเคลงอยู่บนเรือเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดเกาเทียนเฉียงกับพวกก็กลับถึงท่าเรืออ่าวเยว่หยาอย่างปลอดภัยตอนหกโมงกว่าในช่วงเย็น
ทันทีที่เรือเทียบท่า ท้องฟ้าที่เดิมยังสงบอยู่ก็พลันเปลี่ยนสีหน้า
เมฆดำทะมึนปกคลุมท้องฟ้าในพริบตา กลุ่มเมฆหนาทึบราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นไล่ต้อนลงมาเป็นชั้น ๆ บดบังแสงอาทิตย์ยามเย็นที่เหลืออยู่จนมิด