เมื่อหมึกกล้วยรอบ ๆ มารวมตัวกันอยู่ข้างเรือประมงจนหมด จางเสี่ยวหลงก็เอ่ยกับทุกคนอย่างตื่นเต้นว่า “เร็วเข้า! ไปเอาคันเบ็ดมือในห้องเก็บของมา!”
ทะเลจีนใต้มีหมึกกล้วยชุกชุมมาก เรือประมงส่วนใหญ่จึงเตรียมคันเบ็ดสำหรับตกหมึกไว้โดยเฉพาะ
คันเบ็ดมือส่วนมากเป็นคันสั้นไฟเบอร์กลาสเนื้อแน่นแบบเรียบง่าย ยาวประมาณ 1.2–1.8 เมตร ไม่มีรอก ใช้มือจับสายเบ็ดโดยตรง
ชาวประมงจะเปิดไฟส่องน้ำในตอนกลางคืนเพื่อล่อหมึกให้มารวมตัวกัน จากนั้นใช้คันเบ็ดมือคู่กับเบ็ดกุ้งเรืองแสง ขยับสายเบ็ดขึ้นลงเพื่อล่อให้หมึกเข้ามาเกาะเบ็ด
การตกหมึกด้วยคันเบ็ดมือแบบดั้งเดิมนี้ เป็นวิธีหลักในการจับหมึกบริเวณชายฝั่งในช่วงทศวรรษ 1990
ภายใต้การชี้นำของจางเสี่ยวหลง ทุกคนรีบไปหยิบคันเบ็ดมือจากห้องเก็บของ แล้วพากันเอนตัวพิงกราบเรือ เริ่มตกหมึกในทะเล
เกาเทียนเซิ่งไม่เคยใช้คันเบ็ดมือตกหมึกมาก่อน
เกาเทียนเฉียงยื่นคันเบ็ดให้เขา พลางสาธิตและอธิบายอย่างใจเย็น “ดูนะ ยื่นคันเบ็ดลงไปในน้ำแบบนี้ แล้วค่อย ๆ กระตุก ให้เบ็ดกุ้งแกว่งขึ้นลงอยู่ในน้ำ”
“พอหมึกเห็นแสงที่ขยับได้ มันก็จะพุ่งเข้ามาเอง!”
เขาพูดไปพลางสาธิตไป ขยับคันเบ็ดขึ้นลงในน้ำไม่กี่ครั้ง หมึกตัวหนึ่งก็พุ่งเข้ามา หนวดพันเบ็ดกุ้งแน่น
เกาเทียนเฉียงค่อย ๆ ยกคันเบ็ดขึ้น แล้วช้อนหมึกตัวนั้นขึ้นจากทะเล
เกาเทียนเซิ่งทำตามอย่างเกาเทียนเฉียง ค่อย ๆ กระตุกคันเบ็ดในน้ำ
ตอนแรกท่าทางยังเก้ ๆ กัง ๆ อยู่บ้าง แต่หลังลองอยู่สองสามครั้งก็เริ่มจับจังหวะได้ ไม่นานเขาก็ตกหมึกขึ้นมาได้ตัวหนึ่ง