สถานีขนส่งในปี 1998 ไม่สะอาดสว่างไสวเหมือนสถานีขนส่งในยุคหลัง
โถงพักคอยแน่นขนัดไปหมด ทุกหนแห่งมีผู้โดยสารแบกกระสอบป่านและหิ้วกรงไก่กรงเป็ด
กลิ่นเหงื่อ กลิ่นบุหรี่ กลิ่นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป และกลิ่นมูลไก่ปะปนกันในอากาศ จนชวนให้มึนหัว
เกาเทียนเฉียงเบียดตัวอยู่ท่ามกลางฝูงชน รออยู่นานกว่าครึ่งชั่วโมงกว่าจะเบียดขึ้นรถโดยสารอวี้ทงเก่า ๆ ได้สำเร็จ
พอรถออกตัว ทั้งคันก็เริ่มโคลงเคลง
รถโดยสารคันนี้เก่ามากแล้ว หน้าต่างปิดไม่สนิท ลมพัดลอดช่องเข้ามาพร้อมกลิ่นน้ำมันดีเซลและฝุ่นดินฉุนจัด
ฟองน้ำบนเบาะยุบแบนไปนานแล้ว พอนั่งลงก็รู้สึกถึงสปริงที่ทิ่มก้น
เกาเทียนเฉียงกอดกระเป๋าที่ใส่ไข่มุกเมโลไว้แนบตัว หลับตาพักผ่อน
สภาพความปลอดภัยในยุค 90 ไม่ได้ดีเหมือนยุคหลัง บนรถโดยสารมีพวกมือล้วงกระเป๋าอยู่ไม่น้อย
เวลานั่งรถจึงต้องเก็บของมีค่าไว้แนบตัว
ไม่อย่างนั้นเผลอเพียงนิดเดียวก็อาจถูกขโมยไปได้
บางคนถึงกับเย็บเงินซ่อนไว้ในกางเกงชั้นในเพื่อป้องกันไม่ให้ถูกขโมย
ตอนชาติก่อน ครั้งแรกที่เกาเทียนเฉียงนั่งรถไปเมืองจิงไห่ เขาถูกขโมยเงินไป 20 หยวน
ยังดีที่ตอนนั้นเขาแบ่งเงินติดตัวซ่อนไว้หลายที่ ไม่อย่างนั้นพอไปถึงเมืองจิงไห่ก็คงต้องระหกระเหินอยู่ข้างถนน
รถโดยสารแล่นกระเด้งกระดอนบนถนนขรุขระอยู่หนึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็ถึงเมืองจิงไห่
เกาเทียนเฉียงเดินออกจากสถานีขนส่ง เงยหน้ามองสภาพแวดล้อมรอบตัว
แม้เมืองจิงไห่จะเป็นเมืองเอกของมณฑลเทียนหนาน แต่ตอนนี้ยังไม่ได้พัฒนาเท่าไร
ตึกสูงในเมืองมีให้เห็นเพียงไม่กี่แห่ง สูงที่สุดก็แค่ราวสิบถึงยี่สิบชั้น ถนนเต็มไปด้วยอาคารมีระเบียงเตี้ย ๆ และตึกเก่าอิฐแดง