หนึ่งล้าน!
พอได้ยินโม่เหวินฮ่าวเสนอราคา เกาเทียนเฉียงก็ใจเต้นแรงขึ้นมาทันที
ตามที่เขาคาดไว้ ไข่มุกเมโลสองเม็ดนี้ขายได้สักห้าแสนหรือหกแสนก็นับว่าดีมากแล้ว
ไม่คิดเลยว่าโม่เหวินฮ่าวจะเสนอราคามาเท่าตัวตั้งแต่แรก
แม้ในใจจะพอใจมากแล้ว แต่เกาเทียนเฉียงก็ยังคงสีหน้าเรียบเฉย ก่อนกล่าวเสียงหนักแน่นว่า “เพิ่มอีกหน่อยได้ไหมครับ?”
“ไข่มุกเมโลสองเม็ดนี้ของผมมีคุณภาพถึงระดับอัญมณีเลยนะครับ!”
“ปัจจุบันไข่มุกเมโลระดับอัญมณีที่ยังหลงเหลืออยู่ทั่วโลกมีไม่ถึง 200 เม็ด แต่ละเม็ดล้วนเป็นสมบัติล้ำค่าหายากที่มีราคาแพงมหาศาล!”
“หนึ่งล้านยังน้อยไปหน่อยครับ!”
โม่เหวินฮ่าวส่ายหน้า พลางยิ้มกล่าวว่า “คุณเกาครับ ราคาที่ผมเสนอถือว่าจริงใจมากแล้ว!”
“ตอนนี้ตลาดในประเทศยังยอมรับไข่มุกเมโลกันน้อย ราคาจึงไม่สูงนักครับ!”
“เหตุผลที่ผมยอมจ่ายราคาสูงขนาดนี้เพื่อซื้อไข่มุกเมโลสองเม็ดนี้ ก็เพราะตระกูลโม่ของเรามีช่องทางร่วมมืออยู่ที่เกาะฮ่องกงครับ!”
“ถ้าคุณคิดว่าราคานี้ต่ำไป จะลองเดินทางไปเกาะฮ่องกงด้วยตัวเอง แล้วนำไปประมูลที่นั่นก็ได้ครับ ราคาอาจจะสูงกว่านี้”
“แต่ขั้นตอนการเดินทางไปฮ่องกงค่อนข้างยุ่งยาก แถมยังมีความเสี่ยงสูง ผมแนะนำให้คุณคิดให้ดีก่อนตัดสินใจนะครับ!”
เกาเทียนเฉียงใช้นิ้วเคาะเคาน์เตอร์เบา ๆ พลางครุ่นคิดอยู่ในใจ
สิ่งที่โม่เหวินฮ่าวพูดเมื่อครู่ล้วนเป็นความจริง
ในยุค 1990 ผู้คนในประเทศแทบไม่รู้จักไข่มุกเมโลเลย!
คนในวงการอัญมณีของประเทศมีน้อยคนที่จะสะสมไข่มุกเมโลโดยเฉพาะ